Recensies

Mijn gevecht

Onlangs heb ik de bestseller Thomas Dekker – mijn gevecht aangeschaft. Hoewel het boek al in november in de schappen lag, deed de rechtszaak van eerder deze maand me pas besluiten haast te maken met het aanschaffen van het boek. Het leek me een heel interessant verhaal. En dat terwijl ik helemaal niks met wielrennen heb.

De reden dat ik het boek heb aangeschaft, is omdat geschreven is door Thijs Zonneveld, een journalist en (oud-)wielrenner die ik hoog heb zitten. In een grijs verleden schreef voor De Pers over wielrennen. Die stukjes las ik geregeld als ik onderweg was van Bussum naar Amsterdam en ik vond ze dusdanig leuk om te lezen dat ik zelf bijna enthousiast van de sport werd. Helaas werd De Pers in 2012 opgeheven en week hij uit naar nu.nl, waar hij sportcolumns schreef. Dankzij zijn krachtige en heldere schrijfstijl staken Zonnevelds columns er in die tijd met kop en schouders bovenuit.

In ieder geval is Zonnevelds bombastische schrijfstijl duidelijk herkenbaar in Dekkers biografie. Het boek schetst het verhaal van een veelbelovende wielrenner, bij wie alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Winnen was voor hem de gewoonste zaak van de wereld geworden en dus leidde hij een prachtig leven boven aan de apenrots. Hij had de lekkere chicks voor het uitkiezen; nomen est omen zullen we maar zeggen. Hoewel hij er wel hard voor moest trainen om aan de top te komen, werd hij steeds rijkelijk beloond voor zijn trainingsarbeid. Het kon allemaal maar niet op.

Het leven zou echter niet altijd zo gemakkelijk blijven, want als hij in de grote etappes niet met de besten mee kan, beseft hij dat er meer dan alleen trainingsarbeid nodig is om te winnen. Het zou uiteindelijk zijn ondergang worden. Het boek laat niet alleen de veranderingen in de wielersport zien, met steeds betere dopingcontroles, maar ook de verandering van de persoon Dekker, die, nadat hij tegen de lamp was gelopen, nergens meer aan de bak kwam en noodgedwongen een toontje lager moest zingen. Het is een treurig einde van een verhaal dat zo mooi had kunnen zijn. Zijn leven is een puinhoop geworden. Een afschrikwekkend voorbeeld van hoe het niet moet.

Het boek leest lekker weg en is gelukkig niet zo dik. Zelf vind ik niet dat er mensen (nodeloos) geschaad zijn. Binnen de Rabobank-ploeg komt eigenlijk niemand er goed vanaf. Er was te weinig coördinatie en te weinig sturing. In een tijd waarin veel renners doping gebruikten, werd dopinggebruik door de ploeg aangemoedigd noch ontmoedigd. Niemand wist zich echt een houding te geven en uiteindelijk is Dekker daar ook een beetje slachtoffer van geworden. Tijdens het lezen van het boek kreeg ik in ieder geval vooral het idee dat hij de pech had om precies op het verkeerde moment door te breken, namelijk net voordat dopinggebruik goed kon worden opgespoord.

The founder

Gisteren was ik met een vriendin de stad in om schoenen te kopen. Mijn schoenen begonnen al uit elkaar te vallen, dus het was ook wel nodig. Omdat het bijna etenstijd was, had ik toch wel honger. We liepen maar de McDonald’s in, waar ik me te goed deed aan een bak frietjes en een McFlurry. Grappig genoeg stuurde mijn rijinstructrice me eerder deze week naar een McDonald’s aan de snelweg. Daarvoor was ik al jaren niet meer in zo’n fastfoodrestaurant geweest. Hoe dan ook, na het schoenen kopen was er nog tijd over om naar de film te gaan. Helaas was het aanbod niet al te geweldig, dus gingen we maar naar The founder, het waargebeurde verhaal over de oprichting van, hoe kon het ook anders, de McDonald’s.

De vraag die ik na afloop van de film had, was of de film nou maatschappijkritisch bedoeld was, of juist een schaamteloze verheerlijking van het meedogenloze Amerikaanse kapitalisme. De wat heetgebakerde hoofdpersoon, Ray Kroc (een Tsjechische naam, dus “Krots”), wordt in de film wel erg sympathiek weggezet. Aanvankelijk probeert hij milkshakemachines aan fastfoodrestaurants te slijten, maar hij krijgt die dingen aan de straatstenen niet kwijt, ondanks dat hij kan praten als Brugman. Keer op keer draait hij hetzelfde riedeltje af, maar niemand luistert.

Zijn onderneming lijkt een zachte dood te sterven, maar dan helpt het lot hem een handje. De gebroeders McDonald zijn wel geïnteresseerd in zijn machine. Kroc is op zijn beurt geïnteresseerd in hun fastfoodrestaurant, dat ook daadwerkelijk in een mum van tijd een calorierijke hap serveert, in tegenstelling tot de concurrenten. Kroc vindt dat er meer vestigingen van McDonald’s in Amerika moeten komen, en dus gaat hij als franchisenemer hard aan de slag om dat doel te bewerkstelligen. Aanvankelijk gaan de zaken nog niet zo goed. Ondanks dat Kroc veel vestigingen onder zijn beheer heeft, komt er bijna geen geld binnen en dus gaat hij bijna failliet. En hij deed nog wel zo hard zijn best…

Maar dan helpt het lot hem nog een handje en dus komt alles alsnog op zijn pootjes terecht. Door een slimmigheidje kan hij de rollen omdraaien en al gauw kan hij de gebroeders McDonald, die in de film als naïef, conservatief en passief worden neergezet, naar zijn pijpen laten dansen. Hij zal ze uiteindelijk ook op een uiterst dubieuze manier helemaal uitzuigen. Zum kotzen.

De moraal van het verhaal die de makers voor ogen hadden, is dat als je volhoudt, je je doel zult bereiken, maar de werkelijke moraal is heel wat dubieuzer en moeilijker te verkopen. Desondanks interessant om te zien hoe de McDonald’s in een betrekkelijk korte tijd is uitgegroeid van een klein afhaalrestaurant naar een gigantische fastfoodketen. Toch denk ik dat ik de komende tijd met een grote boog om de gele M heen zal lopen…

2017!

Hallo allemaal! De beste wensen iedereen! Ik hoop dat iedereen een knallend 2017 gaat beleven. Zelf ga ik ook m’n best doen om er een topjaar van te maken. Ik heb mezelf wel wat doelen gesteld voor dit jaar, zoals dat roze papiertje halen, maar de overige doelen hou ik liever nog even voor me totdat ik ze gehaald heb.

Tegen Johan Hut (rechts) was ik eindelijk wel scherp, in tegenstelling tot de foto.

Beter gaan schaken is niet direct mijn doel voor 2017. Afgelopen vrijdag speelde ik mee in het oliebollentoernooi in Baarn. Ik begon zo scherp als een natte krant aan het toernooi, maar uiteindelijk eindigde ik ongeslagen als gedeeld tweede. Er waren meer prijzen dan deelnemers, zodat ik uiteindelijk om half één tevreden met een doos chocolade en een cake de auto in kon stappen.

Oud en nieuw hebben we vervolgens in Bussum gevierd met Ton en Large. Oliebollen waren er genoeg en dus bleven de cakejes die Large had meegenomen onaangeroerd liggen. Verder had niemand zin in de oudejaarsconference of dat hysterische gekrijs van de top 2000, dus gingen we maar sjoelen. De oude lui waren daar verrassend bedreven in. Uiteindelijk versloeg Beppie Loulou met precies één punt. Leuker was het bughousen waarmee we het nieuwe jaar startten. Hoewel m’n koning best vaak het halve bord over werd gejaagd, had ik er wel schik in.

De rest van de dag heb ik in m’n eigen hokje doorgebracht, waar Large en Ewood nog bleven slapen. Aan het eind van de ochtend gingen we nog een spel van Klaus Teuber spelen. In het eerste potje had ik amper het idee mee te doen en won Large met overmacht. In het tweede potje won ik, waarna Large maar naar huis ging, tot ontsteltenis van Ewood, die ook nog had willen winnen. Hij reageerde zich vervolgens maar af op een arsenaal virtuele tanks.

Morgen begint het echte leven alweer en dan gaat 2017 echt van start. Ik ben benieuwd wat het jaar gaat brengen.

BSG bindt Messemaker eenvoudig aan de zegekar

Ooit eens in Gouda geweest? Misschien ooit eens om kaas te proeven? Voor BSG was het in ieder geval de eerste keer in heel lange tijd dat er een schaakwedstrijd in Gouda afgewerkt moest worden. Dat zorgde meteen al voor problemen, want hoewel de treinreis prima verliep, werd de speelzaal niet meteen gevonden. Een stevige wandeltocht langs de sloten en over de bruggen eindigde aanvankelijk op een industrieterrein. Een kwestie van te vroeg afslaan. Daarna werd Denksportcentrum De Hoog wel gevonden, maar niet voordat we onder een viaduct twee busjes met sneue waakhonden passeerden, die door hun trainers nog net toom gehouden konden worden. Een lekkere binnenkomer. In de speelzaal was er van de honden, die volgens Aert Both vals gemaakt werden, gelukkig niks te horen.

Tegen het jonge team van het alweer 169-jarige Messemaker was het 105-jarige BSG zeker niet op volle oorlogsterkte. Voor de tweede keer op rij drukte Bobbin zijn snor, terwijl Ewood ook verstek moest laten gaan. Het betekende dat teamleider Edwin Baart maar aan het laatste bord plaatsnam. Messemaker was wel op volle oorlogssterkte en kleunde er meteen ook vol in.

Dat gebeurde vooral aan het achtste bord, waar Peter Ypma, de jeugdige teamleider van de thuisclub, vanuit een raar flankspelletje met vuur ging spelen. Ton raakte in zijn element en stuurde wat stukken op wits koning af. Hij offerde een paard op h2 voor een onweerstaanbare aanval. Uiteindelijk werd de witte koning op f3 matgezet. Het zag er allemaal erg goed uit en het woord spektakelprijs werd veelvuldig in de mond genomen.

Even daarvoor had Frank al wat geruislozer gewonnen van de doorgaans solide Wim Heemskerk, zodat BSG al gauw een lekkere voorsprong had te pakken. Daar kwamen ook nog twee punten tegen de familie Evengroen bij. Large speelde tegen de vader, die, zoals de meeste spelers, tegen een Pirc in het mes liep. Het Apenhoofd speelde tegen de zoon, die zich geen raad wist met de opening en de hele middag tegen een onplezierige stelling zat aan te kijken.

Ondertussen waren er ook wat remises gevallen. Aan het eerste bord kwam Robert niet verder dan een puntendeling tegen Peter Scheeren en daar was hij niet echt blij mee, omdat hij de opening beter kende. Op een cruciaal moment wist hij echter ook niet meer wat hij moest doen, waardoor hij zijn voordeeltje weer verloor. Ook FM Henk was een beetje teleurgesteld over zijn remise tegen mede-NK-ganger Gert-Jan Ludden. Na een paar onnauwkeurigheden in de opening moest hij het maar remise zien te houden. Ook Alexander had zich meer voorgesteld van zijn witpartij. Het zag er na de opening goed voor hem uit tegen Erik Hennink. Die kwam echter op het idee zijn wat verdwaalde loper in te ruilen voor een aantal pionnetjes, waarna hij ineens best veel compensatie had. Tot slot eindigde frivool tegen ernstig, ofwel Liam Vrolijk – Li Riemersma, ook in remise.

Het betekende dat de punten dik in de tas waren. De vraag was of het 6½-3½ of 7-3 zou worden. Aan het laatste bord vocht Edwin tot aan de laatste snik om een toreneindspel met een pion minder remise te houden tegen Gen van Beffen, maar hij moest na een lange middag toch nog de koning omleggen. Als laatste was topscorer Thomas nog bezig een eindspel met een pion meer te winnen. Hij deed wat listige zetjes met zijn paard en prompt zat er een truc in die naar een gewonnen toreneindspel afwikkelde. Tegenstander Ed Roering werd alsmaar verder weggedrukt en gaf dus maar op.

Zodoende won BSG met maar liefst 7-3 in Gouda. De terugreis had desondanks een enorme gevoelslengte doordat die stoptreinen tegenwoordig totaal niet op elkaar aansluiten. Alleen al het stukje van Utrecht Centraal naar Naarden-Bussum duurde een uur en een kwartier. Het valt daarom te hopen dat BSG volgend jaar weer clubs als Groningen en Voerendaal treft. Om dat te verwezenlijken, moet medekoploper De Toren na de winterstop verslagen worden.

Uitslagen:

Messemaker 1847 Gouda (2210) – BSG (2268)
1. P Scheeren m (2417) – R Ris m (2420) ½-½
2. E Roering (2180) – T Willemze m (2417) 0-1
3. W Heemskerk f (2235) – F Erwich f (2354) 0-1
4. L Vrolijk (2295) – L Riemersma m (2442) ½-½
5. E Hennink (2147) – A van Beek m (2242) ½-½
6. J Evengroen (2114) – L Ootes m (2391) 0-1
7. GJ Ludden (2201) – H van der Poel f (2190) ½-½
8. P Ypma (2222) – T van der Heijden (2306) 0-1
9. HJ Evengroen (2199) – J de Groote (2204) 0-1
10. B van Geffen (2092) – E Baart (1710) 1-0

Het opmerkelijkste nieuws van de dag kwam uit Haarlem, waar BSG 2 het tweede team plaatselijke witte paard met maar liefst 6½-1½ oprolde. Zodoende handhaafde het eerste achttal zich, ondanks de personeelsproblemen, netjes in de subtop van klasse 3D. Na de winterstop mogen de invallers zien af te rekenen met het ongenaakbare LSG 2.

Van alles en nog wat

De afgelopen tijd was een best drukke tijd. Wat daarbij niet hielp, was dat ik ook nog een flinke verkoudheid of zelfs een griepje te pakken kreeg. Stomme seksistische virussen ook! Het gedonder begon in het weekend nadat ik terugkwam van Barcelona en hoewel het nu veel beter met me gaat, heb ik zo nu en dan nog flinke hoestaanvallen.

Goed, beter, uit de kunst

Gelukkig waren er ook nog leuke dingen. Afgelopen dinsdag hadden we het jaarlijkse kerstdiner van onze afdeling. Het was de afronding van mijn eerste jaar in de feestcommissie. Een jaar waarin ik, samen met mijn altijd vrolijke collega en kamergenote Jamie, een hoop verjaardagsvieringen heb mogen organiseren. Het kerstdiner was uiteindelijk een behoorlijk succes, ondanks dat de opkomst wat tegenviel. Het restaurant was makkelijk te vinden, het eten was goed en desondanks waren we niet over ons budget gegaan. Het zal moeilijk worden om die prestatie volgend jaar te overtreffen.

Kut, kutter, kutst

Afgelopen week ging ook de nieuwe dienstregeling van de NS in. Triomfantelijk werd aangekondigd dat er voor iedereen wel wat zou veranderen. Dat is mooi, dacht ik. Er zou vast eindelijk een keer iets gedaan worden aan die zeven minuten overstaptijd op Weesp. Dat was mogelijk: volgens een collega met NS-achtergrond kunnen de treinen tegenwoordig door betere seinen dichter achter elkaar rijden, zodat die trage stoptreinen minder lang op de intercity’s hoeven te wachten. Ik was dan ook teleurgesteld toen ik zag dat er in mijn situatie weinig veranderde: de trein die ik normaal altijd nam, zou nu een minuutje eerder vertrekken en om hetzelfde moment aankomen. Conclusie: nu wacht de trein in Weesp acht in plaats van zeven minuten op de passerende intercity’s… Wat er nog meer kut aan is: de treinen die eerst rechtstreeks naar Schiphol reden, rijden nu rechtstreeks naar Amsterdam Centraal en omgekeerd. Lekker verwarrend! Spoor 2 op Naarden-Bussum wordt niet meer gebruikt. Daar kwam ik ook pas achter toen ik mijn trein aan de overkant van het spoor aan zag rijden. Mijn excuus: de monitor op het tweede perron stond op zwart! Verder rijden er ’s avonds minder treinen van en naar Naarden-Bussum. Stond ik ineens bijna een half uur op Amsterdam Zuid langzaam te bevriezen omdat ik de trein net had gemist. Tijdens de clubavond van afgelopen maandag zat iedereen uit Amsterdam op hete kolen omdat de laatste trein naar Amsterdam ineens een stuk eerder vertrok dan anders. Als er ooit een goede reden was om je rijbewijs te halen, dan is het die nieuwe dienstregeling wel.

De afgelopen weken stonden ook in het teken van het WK Dammen. De tweestrijd werd uitgevochten door Roel Boomstra en de piepjonge Jan Groenendijk. Boomstra won de match met opvallend gemak. Als niet-dammer wilde ik het evenement graag volgen (ik ben totaal niet chauvinistisch hoor), maar dat was moeilijker dan gedacht. Die sukkels promoten hun sport ook niet. Toch kon ik de partijen uiteindelijk nog wel volgen, wat er voor mij als een niet-dammende schaker best interessant uitziet. Heel moeilijk lijkt het spel me niet, maar de moeilijkheid zit ‘m erin dat je altijd moet slaan als je kunt. Met schaken heb je tenminste nog de keus om dat niet te doen. Erg professioneel vind ik de weergave van de dampartijen niet. De partijen worden live geanalyseerd door twee engines met zo te zien een enorm horizonprobleem. Jammer dat je voor de computerevaluaties weer naar een ander tabblad moet gaan, zodat het alsnog lastig te achterhalen is wat nou precies het beslissende moment was. Het dammen kan in dat opzicht een voorbeeld nemen aan het schaken, waarbij de partijen en analyses veel toegankelijker zijn.

Wim Danckaert in Spa-reclame als Veselin Topalov. Tekst: Pascal Losekoot.

Nu ik dat zeg: in Londen hebben ze in dat opzicht ook nog heel wat te leren. Een leuk toernooi moet het zijn, met veel besliste partijen en Topalov als kop van Jut, wat ‘ie de laatste tijd overigens wel vaak is. Alleen jammer dat het hoofdtoernooi helemaal wordt ondergesneeuwd door de bij-evenementen. Dagverslagen worden in onooglijke pdf-bestanden aangeleverd en gaan nergens over. Zonde, want ik had bijvoorbeeld wel wat willen lezen over wat er met Topalov aan de hand is. Die analyses van de remisepartijen van Drawnish Giri komen me zo langzamerhand wel de neus uit.

Nou ja, dit moest ik even kwijt. Morgen ga ik weer knallen in de KNSB-competitie!

Ik laat maar weer eens wat van me horen...

Wat een dag, wat een dag. Wat een nieuws. Er lijkt maar geen einde aan te komen. Een geliefd striptekenaar en een kok die overlijden, een Kok die wordt doodgeschoten. Geertje Wilders die schuldig werd bevonden en werd veroordeeld tot een berg gratis publiciteit. 15 maart kan niet vroeg genoeg komen voor de Grote Geblondeerde Calimero. GroenLinkse taferelen bij de Partij van de Arbeid, waar de toekomst er erg somber uitziet nu Lodewijk Asscher na een even flauw als zinloos lijsttrekkergevecht het boegbeeld van de partij wordt. Op naar de nul zetels! Laat die stronttaarten maar komen. Er was ook sportnieuws: de Champions League krijgt over twee jaar een andere opzet. Het idee is dat de toplanden meer ploegen op het hoogste niveau mogen afvaardigen. Voor de lelijke eendjes als Nederland zal weinig plaats zijn, de bemoedigende optredens van Ajax en AZ ten spijt. De rijken worden alsmaar rijker en de armen alsmaar armer. En dan moet Trump nog geïnstalleerd worden. Je zou er bijna hoofdpijn van krijgen.

Dat is gelukkig bij mij niet het geval, want na een week met mijn gezondheid te hebben gekwakkeld, heb ik het idee dat het nu weer wat beter gaat. Een paar glaasjes sinaasappelsap doen soms wonderen. Nou, dat was het dan weer voor deze keer!

Jong Leiderdorp loopt over oud BSG heen

Terwijl de WK-match tussen Carlsen en Karjakin zijn hoogtepunt nadert, werd alweer de vierde ronde van de KNSB-competitie gespeeld. BSG beleefde een vrij beroerde middag in het eigen Denksportcentrum: BSG 1 boekte een benauwde overwinning op ASV, terwijl BSG 2 kansloos verloor van Leiderdorp.

Na een even gelukkige als goede start van de competitie mocht BSG 2 aantreden tegen het jeugdteam van Leiderdorp. Op papier was het een duel tussen twee middenmoters, maar in de praktijk bleek er weinig van. Ondanks dat de bezoekers met twee invallers speelden, waren ze in de wedstrijd heer en meester.

De eerste tekenen van het naderende onheil waren zichtbaar aan het tweede bord, waar het Apenhoofd, nota bene de jongste speler van BSG 2, kansloos werd weggebeukt door Giel van Rijn. Een lekker begin. Het werd nog leuker toen Ruben zich een bord verderop vercombineerde en ineens een stuk kwijt was. Teamleider Rein had aan het vierde bord nog wel gewonnen, zodat de stand 1-2 was.

Sowieso hadden de Brouwertjes een goede middag, want broer Timon scoorde als invaller voor Bobbin een solide remise. Het bleek een belangrijk halfje voor het eerste, dat rond de tijdnoodfase ineens in de problemen kwam. Large verloor ineens de controle over de partij, terwijl Frank van een kwaliteit in de plus naar een kwaliteit in de min ging, zodat de stand ineens van een comfortabele 3-0 in een krappe 4½-3½ overging.

Het tweede verging het in de tussentijd niet beter. Theo had in de tussentijd verloren van Wim Kentstra, die de hele partij het betere van het spel had en zich kostelijk vermaakte in de analyse.

Aan de onderste borden had zich helemaal een kleine ramp voltrokken. Invaller Bert speelde tegen Kees Hortensius, de vader van de aan het eerste bord spelende Nick Hortensius. Hij kreeg remise aangeboden, moest gezien de stand doorspelen en verloor toen. Kan gebeuren, maar als zoiets gebeurt tegen iemand met bijna 300 elopunten minder, dan is dat wel een beetje gênant.

Tom kwam twee borden hoger ook al niet door de stellingen van een 1600-speler heen en op het tussenliggende bord stond Coen een kwaliteit achter tegen een speler die niet eens in het bezit was van een KNSB-rating.

Aan het hoogste bord speelde Frans een hele vreemde partij tegen de jongere Hortensius. Hij stond wat minder, totdat de witspeler ineens twee pionnen weggaf, waarna hij alsnog vrij moeizaam remise maakte. Als u heeft meegeteld, weet u dat de stand inmiddels 2-5 was en dat de wedstrijd daarmee beslist was. Coen zorgde uiteindelijk voor de eretreffer door met een kwaliteit minder alsnog te winnen. Zo eindigde de wedstrijd die BSG het liefst zo snel mogelijk zou willen vergeten in een enigszins dragelijke 3-5.

Bij BSG 1 was de spanning nog om te snijden. Ton moest tegen Bob Beeke een vervelend eindspel met een pion minder keepen, terwijl Li met man en macht een toreneindspel tegen Tom Bus probeerde te winnen. Ton vond een fraai verdedigend concept en wist remise te maken op basis van een patmotief, dus kon Li de matchpunten binnenhalen. Hij deed echter nog een paar verliespogingen en mocht op het einde zijn handen dichtknijpen met de remise. In ieder geval bleven de matchpunten in Bussum, zodat BSG de andere schaakclub uit Arnhem op doelsaldo voorblijft.

Uitslagen:

BSG (2298) – ASV (2140) 5½-4½
1. R Ris m (2420) – J Vogel f (2170) 1-0
2. L Ootes m (2391) – O Wilgenhof (2198) 0-1
3. T van der Heijden (2306) – B Beeke f (2309) ½-½
4. L Riemersma m (2442) – T Bus (2234) ½-½
5. A van Beek m (2242) – W van Rijn f (2158) 0-1
6. T Willemze m (2417) – E de Vries (2241) 1-0
7. F Erwich f (2354) – L van Tol (2214) 0-1
8. E de Groote (2302) – M Braam (1667) 1-0
9. T Brouwer (1921) – P Boel f (2100) ½-½
10. H van der Poel f (2190) – D Hoogland c (2106) 1-0

BSG 2 (2042) – Leiderdorp (1907) 3-5
1. F Borm m (2165) – N Hortensius (2106) ½-½
2. J de Groote (2204) – G van Rijn (2102) 0-1
3. R Hilhorst (2009) – R Corstjens (2060) 0-1
4. R Brouwer (1991) – I Lucas (1820) 1-0
5. T Slisser (2029) – W Kentstra (1983) 0-1
6. T de Ruiter (1983) – J van der Werf (1672) ½-½
7. C van der Heijden (2058) – F van Maanen (?) 1-0
8. B Kieboom (1895) – K Hortensius (1609) 0-1

Geen barkruk, wel sportief

Vandaag werd in de toren van En Passant het jaarlijkse SGS-Snelschaakkampioenschap voor clubteams gespeeld. De speelzaal was best ruim, er stond geen rij voor de toiletten en zelfs aan de bar was het niet stervensdruk (mogelijk omdat het voor de verandering een keertje niet regende).

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de sportieve prestaties waren niet om over naar huis te schrijven. Na een jaartje in de subgroep te hebben meegespeeld, speelde BSG dit jaar weer in de hoofdgroep mee, de groep waar doorgaans altijd de Bosbomen, Nijboeren en Sadlers de dienst uitmaken. Zo niet deze keer. De sterkste speler in de groep zal Hugo ten Hertog, spelend voor Paul Keres, zijn geweest. Tekenend voor de kracht van de uiteindelijke kampioen was dat USF-webmaster Xander Wemmers pas op het vierde bord was gezet. De echte specialisten ontbraken dit keer echter.

Aanvankelijk deed BSG het helemaal niet verkeerd. Zelfs de thuisclub (met de Veddertjes en De Graaf op de hoogste borden) werd halverwege het toernooi op een gelijkspel gehouden, maar daarna ging het gauw minder. Het Apenhoofd kwam, na een bemoedigend begin op het kopbord, ineens geen barkruk meer voorbij. Sterker nog: de barkrukken gingen hem voorbij. Pas in de finale waren er tekenen van herstel, maar het was too little too late. Uiteindelijk eindigde BSG ergens in de middenmoot. Niet echt goed, maar ook weer niet heel slecht. Positief waren de prestaties van Daniël Kuijper, die met zijn 1300-rating in het begin van het toernooi de nodige resultaten behaalde tegen 2100-spelers.

Positief was ook dat de partijen allemaal erg sportief verliepen, want dat is lang niet altijd het geval. Zo verloor FM Henk nogal ongelukkig van Jan Jaap Janse in tijdnood. Toen hij de tweede partij won, sprak JJJ van gerechtigheid. In de finales sprak hij zijn waardering uit voor een mooi zetje waarmee het Apenhoofd vanuit een mindere stelling nog won. Zo was het een ouderwets gezellige (en voor het Apenhoofd leerzame) schaakmiddag.

Sociaal

Leuk was het weerzien van bekenden. Sizzel en Pinda bleken ook in de hoofdgroep te spelen. Opmerkelijk genoeg hebben we niet tegen Soest gespeeld (Baarn deed helemaal niet mee), terwijl we HSG pas in de laatste ronde tegenkwamen. Jesper Nederlof was ook weer eens van de partij. Ik heb mijn naamgenoot denk ik al bijna een decennium niet meer gezien, maar hij zag er nog net zo uit als vroeger. Hij was alleen wat kaler geworden, maar hij sliste ook nog steeds als vroeger. Echt veel gesproken hebben we niet. De meeste gesprekken had ik nog met Richard Langbroek, die als dertiende man mee was. Teamleider Eddy van de Velden wilde hem, om wat voor reden dan ook, niet als reserve opgeven voor het tweede team (hoewel dat nog prima had gekund), dus moest de conciërge zijn dag noodgedwongen vullen met het volgen van de wedstrijden. Uiteindelijk finishte het tweede in de middenmoot, dus zullen de sportieve redenen niet de doorslag hebben kunnen geven.

Het was een smetje op een verder vlekkeloze dag. Meteen na de laatste partij wenkte Cees Beijen me. In zijn Fiat bracht hij ons (mijzelf, Eddy en Richard) naar het Denksportcentrum. Zo was de dag, die wat traag begon omdat ik tot sint-juttemis in de rij voor de kassa stond, toch nog vrij snel afgelopen.

Met horten en stoten

Laat Pirelli nou toch eens fatsoenlijke regenbanden maken! Laat Pirelli nou toch eens fatsoenlijke regenbanden maken! Laat Pirelli nou toch eens fatsoenlijke regenbanden maken! Na twee uur was de Braziliaanse Grand Prix vanwege de regenval tweemaal afgebroken en driemaal geneutraliseerd. Daarna kwam het echter helemaal goed met de race. Luis won onbedreigd voor Rosberg, terwijl Max zich terugknokte naar een derde plaats.

Het was een nat raceweekend in Brazilië. Tussen de buien door bleef het droog, zoals in de kwalificatie, maar de race was het een natte bedoening. Hoe link de weersomstandigheden waren, ondervond Grosjean wel. De Haas-coureur zag zijn mooie zevende startplaats in rook opgaan toen hij zijn wagen in een verkenningsronde tegen de muur plakte. Het betekende dat hij in de race, die tien minuten later dan gepland van start ging, slechts toeschouwer was.

Om 14:10 plaatselijke tijd gaat de race achter de safetycar van start. Dat is goed nieuws voor de Mercedes, die zodoende zonder problemen hun voordelige uitgangspositie behielden. Na zeven lange ronden gaat de race dan echt van start. Luis spuit bij Rosberg weg, die op zijn beurt bij Räikkönen wegtrekt. De Fin, die in de kwalificatie vanuit het niets de derde plaats had gepakt, laat zich in de eerste bocht door Max verrassen. Uit het niets prikt Max zijn Red Bull erlangs, waarna hij jacht maakt op Rosberg.

In de achterhoede duiken de eerste coureurs al de pits in voor intermediates. Het is al heel lang bekend dat de regenbanden van Pirelli knudde zijn. De intermediates zijn een stuk sneller en dus nemen de coureurs die weinig te verliezen hebben de risico’s voor lief. Het is echter Fattle die zijn wagen als eerste verliest. In de aanloop naar start/finish gaat hij plotseling dwars. De Ferrari komt met de neus de verkeerde kant op tot stilstand en dus verliest Fattle veel tijd. Hij besluit maar meteen intermediates om te laten leggen.

Even later gaat het echt mis als Ericsson zijn Sauber op bijna hetzelfde punt helemaal verliest. De blauwe bolide verliest twee wielen en komt in de pitingang tot stilstand. De pitstraat wordt gesloten, maar desondanks haalt Red Bull beide rijders naar de pits. Max ontspringt de dans nog net, maar Ricciardo, die achter hem reed, was wel in overtreding. Christian Horner kwam ter plekke met het excuus dat Ricciardo door de rommel op de baan een lekke band had opgelopen, maar daar trapten de stewards niet in, dus kreeg de lachende Australiër een tijdstrafje.

De safetycar kwam in ieder geval ook maar meteen de baan op. Door zijn stop vond Max zich weer achter Räikkönen terug. Het rode gevaar elimineert zichzelf meteen bij de herstart. Op volle snelheid breekt de achterkant ineens uit. De hevig corrigerende Räikkönen kan zijn wagen niet meer in het rechte spoor houden en keilt de muur in. Zijn achtervolgers kunnen hem wonder boven wonder nog net ontwijken.

Het incident betekent ook meteen dat de race wordt stilgelegd. Tijdens de onderbreking klagen Grosjean en Ericsson over de banden. Na een korte pauze wordt de race weer herstart achter de safetycar. Hoewel de weersomstandigheden redelijk lijken, wordt er niet geracet en na zeven zinloze rondjes achter de safetycar wordt de race voor de tweede keer afgebroken. De verliezer van het vreemde safetycar-intermezzo was Hülkenberg, die een lekke band had opgelopen en noodgedwongen een pitstop moest maken, zodat hij zijn vierde plaats voor de vijftiende plaats moest inruilen.

Even na vieren wordt de race dan eindelijk hervat. Hoewel de condities niet zijn verbeterd, gaat de race nu wel van start. Aan het eind van de 31e ronde slaat de safetycar linksaf de pitstraat in, waarna Luis weer bij zijn rivalen weg probeert te rijden. Max, die door de onderbreking (noodgedwongen) weer op de full wets was overgestapt, grijpt Rosberg meteen aan. Hij vliegt de Finse Duitser in de derde bocht buitenom voorbij. Hij loopt zelfs in op Luis. Zou hij een gooi naar de overwinning kunnen doen?

Het antwoord is nee, want Luis gooit het tempo omhoog en rijdt weer wat weg bij de Red Bull. Even later gaat het voor Max bijna mis als hij op hoge snelheid de controle over zijn wagen verliest. Zijn Red Bull staat overdwars op het circuit en stormt met een angstaanjagende snelheid op de muur af. Max blijft rustig. Hij laat op precies het juiste moment de rem los, geeft een dot gas en weet de muur precies te ontwijken. Hij blijft zelfs Rosberg voor.

Luis ligt dan ineens wel zeven seconden voor. Het wordt nog erger voor Max als Red Bull even later op het weinig lumineuze idee komt om beide coureurs de pits in te roepen voor intermediates. Volgens de computers waren de groene regenbanden iets sneller dan de blauwe regenbanden, maar de rekentuigen konden ook niet voorzien dat Massa op hoge snelheid zou crashen. De kalende Braziliaan, die bezig is met zijn afscheidstournee, wilde dolgraag voor eigen publiek schitteren. Helaas voor hem ging zijn weekend van kwaad tot erger. Na een hoop gegoochel met de banden reed hij in de achterhoede rond en crashte hij op zijn intermediates.

De pitstraat werd opnieuw gesloten en dat was slecht nieuws voor de Mercedes, die hun voorsprong op de rest zagen verdampen. Kon Max de grijze bolides op zijn intermediates nog bedreigen? Het antwoord is nee, want Red Bull haalt beide rijders nog tijdens de safetycarfase naar de pits voor een nieuw setje regenbanden. Het betekent dat Max terugvalt naar de laatste plaats. Lekker gedaan, jongens!

Betere zaken deden de coureurs die niet steeds van banden waren gewisseld. Zo reed Nasr op een keurige zevende plaats rond, terwijl de Manors nog aan de punten mochten snuffelen. Bij de herstart neemt Luis opnieuw kordaat het voortouw, maar al gauw gaat alle aandacht naar de achterhoede, waar Max de ene na de andere coureur terugverwijst. Binnendoor, buitenom, bovenlangs of onderdoor, het maakt geen verschil. Zelfs teamgenoot Ricciardo moet eraan geloven. Daarna gaat hij Kwjat, Ocon, Nasr en Hülkenberg voorbij, waarna hij aan de staart komt van Fattle. Die zit op Science te jagen, maar wordt dan in het trage gedeelte door Max zoekgereden. Zij aan zij rijden de twee naar de laatste bocht. Max heeft de binnenbocht en Fattle het nakijken. Hij krijgt daarna ook Science en zelfs de op de derde plaats rijdende Pérez te pakken.

Het wekte dan ook geen verbazing dat Max werd uitgeroepen tot Driver of the Day. Luis won onbedreigd. Om Rosberg nog een beetje te jennen vertelde hij na afloop dat zijn 52e zege een relatief eenvoudige overwinning was geweest, niet vergelijkbaar met zijn dominante zege op Silverstone van alweer bijna een decennium geleden. De WK-leider scoorde voor de derde keer op rij een tweede plaats en deed daarmee precies wat hij moest doen. Over twee weken in Abu Dhabi heeft hij aan podiumplaats genoeg voor de titel. Maar alle lof was er natuurlijk voor Max, die reed alsof hij van een andere planeet kwam.

Achter hem scoorde Pérez een knappe vierde plaats, voor Fattle, die Science tegen het eind van de race nog te pakken kreeg. Pechvogel Hülkenberg finishte als zevende, nog wel voor Ricciardo. De vierde plaats in het WK kan Force India bijna niet meer ontgaan. Nasr scoorde twee hele belangrijke punten voor Sauber, waardoor het Zwitserse team de laatste plaats in het constructeurskampioenschap overdoet aan Manor. Alonso pakte nog het laatste punt, ondanks dat hij door een spin bij de laatste hervatting naar de laatste plaats was teruggevallen.

In ieder geval kreeg het doorweekte Braziliaanse publiek toch nog een geweldige show voorgeschoteld en daar had na twee uur waarschijnlijk niemand nog op gerekend. Wat een fantastische race weer!

Het kan raar lopen

Het kan raar lopen in de landelijke schaakcompetitie. Daarmee bedoel ik dan niet Li Riemersma, die op de terugweg naar Utrecht Centraal twee keer tegen een lantaarnpaal liep, maar de wedstrijd Oud Zuylen Utrecht 2 – BSG 2, die door de uitploeg op een onnavolgbare manier gewonnen werd.

“Ik bood twee keer in gewonnen stelling remise aan!”, aldus een withete Arie Schwartz na afloop van de wedstrijd Oud Zuylen 2 – BSG 2. De vredesvoorstellen waren even merkwaardig als het partijverloop, want uiteindelijk wist de ongelukkige zwartspeler de partij en daarmee de wedstrijd voor zijn team alsnog te verliezen. Zoals wedstrijdleider Mark Huizer op Utrechtschaak meldde:

“Beide OZU-teams stonden met lege handen na minimale nederlagen waarbij vooral de eerstebordspeler van OZU 2 nog wel eens badend in het zweet wakker zal worden.”

In de derde ronde van de KNSB-competitie moesten beide KNSB-teams van BSG naar Utrecht. BSG 1 speelde in het Stedelijk Gymnasium tegen Paul Keres, terwijl BSG 2 even verderop in Het Huis Utrecht tegen Oud Zuylen Utrecht 2 speelde. Op papier was het een spannende wedstrijd, want de afgelopen jaren leverden de duels tegen Oud Zuylen, die om de een of andere reden altijd in Utrecht werden gespeeld, sterk wisselende resultaten op. Na een paar zeges voor BSG 2 eindigde de wedstrijd twee seizoenen geleden onbeslist, terwijl BSG 2 vorig seizoen flink op zijn donder kreeg.

Afgelopen seizoen is Oud Zuylen gefuseerd met de ter ziele gegane Schaakclub Utrecht. Het eerste team van Oud Zuylen Utrecht is in feite het eerste team van Utrecht, aangevuld met de sterkste spelers van Oud Zuylen (Jaap van der Tuuk, Dirk Floor), terwijl het tweede team in grote lijnen het vroegere Oud Zuylen is. Het team is er echter niet sterker op geworden en in plaats van kampioenskandidaten zijn ze nu middenmootmateriaal. Het is misschien even wennen en misschien dat de spelers nog niet helemaal op elkaar waren ingespeeld, want de eerste wedstrijden gingen verloren, zodat de Utrechtse combinatie na twee ronden in de onderste regionen bivakkeerde.

Hoe anders was de situatie bij BSG 2, dat na een uiterst zwak 2015-2016 goed aan het seizoen was begonnen met een overwinning en een gelijkspel. De weg naar boven lijkt te zijn ingezet. Het P-woord wordt voorlopig nog niet in de mond genomen, al was het maar omdat er ook een team meedoel dat eigenlijk twee klasses hoger hoort te spelen (LSG 2).

In Utrecht moest er in ieder geval maar worden voortgeborduurd op de bemoedigende competitiestart, maar al gauw was er van het goede gevoel niks meer over toen Remmelt aan het vierde bord binnen een half uur een toren weggaf tegen Marc Schwartz (zoon van) en meteen kon douchen.

De overige borden waren veel langer bezig. Goede stellingen aan BSG-kant werden niet direct in punten omgezet en op de andere borden was het allerminst duidelijk. Oud Zuylen liep uit door een overwinning van Meindert van der Linde op Coen in een wat aparte Siciliaan. BSG 2 deed wat terug aan de lagere borden, waar Ruben ex-BSG’er Carol-Peter Gouw netjes overspeelde. Timon deed hetzelfde bij Huib Olij, die met veel gevoel voor drama aankondigde dat het een mooi moment was om met het spelletje te stoppen.

Door de remises van Frans (tegen Marcel van Os), Rein (tegen Albert Jan Hummel) en Tom (tegen Jan Maarten van den Boogaart) lag alle druk op de schouders van het Apenhoofd. Vanwege de stand had hij tweemaal een remiseaanbod naast zich neergelegd en dat had hem lelijk de kop kunnen kosten. In vliegende tijdnood wist hij met wat medewerking van tegenstander Arie Schwartz (vader van) te consolideren, waarna hij er in het eindspel nog een winst uit probeerde te peuren. Na ruim 5 uur ploeteren lukte dat zowaar en dus boekte BSG 2 een zege waar halverwege de wedstrijd geen hond meer op gerekend had. Door de nauwelijks verdiende overwinning voert BSG 2 de subtop aan in klasse 3D, ver achter LSG 2 en Fischer Z, die alles nog gewonnen hebben.

Een eveneens krappe zege behaalde BSG 1 tegen Paul Keres. Aan de hoogste borden ging alles nog wel goed, maar doordat het middenrif in elkaar lazerde, werd het alsnog een loodzware klus om de zege binnen te halen. Uiteindelijk was een zwaarbevochten overwinning van Lange Alexander in combinatie met een remise van Large genoeg voor een magere 5½-4½-zege. Daardoor blijft BSG koploper, op de voet gevolgd door De Toren uit Arnhem.

Uitslagen:

Oud Zuylen Utrecht 2 (2023) – BSG 2 (2050) 3½-4½
1. A. Schwartz (2175) – J. de Groote (2211) 0-1
2. M. van Os (2106) – F. Borm m (2177) ½-½
3. M. van der Linde (2040) – C. van der Heijden (2071) 1-0
4. M. Schwartz (2028) – R. Otten (2011) 1-0
5. A.J. Hummel (2019) – R. Brouwer (1998) ½-½
6. C.P. Gouw (2003) – R. Hilhorst (2007) 0-1
7. H. Olij (1856) – T. Brouwer (1932) 0-1
8. J.M. van den Boogaart (1955) – T. de Ruiter (1996) ½-½

Amersfoort!

“Amers-fohrt, what does that mean?”, vroeg Hengky afgelopen vrijdag aan me toen we bij station Amersfoort aankwamen. Op het centraal in Nederland gelegen station kwam een eind aan de heidag van de afdeling Ruimtelijke Economie. Voor degenen die niet weten wat een heidag is (dat wist ik tot voor kort namelijk ook niet), citeer ik maar even Wikipedia (de cursieve tekst geeft aan waar ik het woordje heisessie heb weggelaten):

Een heidag is een bijeenkomst voor leidinggevenden van een bedrijf op een externe, vaak afgelegen locatie waar men in alle rust vergaderingen, seminars, lezingen en trainingen kan organiseren. Een heidag kan plaatsvinden in een conferentieoord op de hei, maar in principe is iedere prikkelarme omgeving met voldoende faciliteiten geschikt.

Wikipedia.

Afgelopen week zaten we anderhalve dag in Soesterberg in een niet nader te noemen hotel. Het begon op donderdagochtend en eindigde een dag later. In die korte tijd werd een hoop gebabbeld over hoe het departement beter georganiseerd kon worden en waar in de toekomst meer de nadruk op moest komen te liggen. Ook kreeg ik wat beter een idee hoe ik me als onderzoeker zelf zou kunnen ontwikkelen. Door de heidag kwam ik in contact met mensen die ik niet vaak of zelfs nog nooit eerder had gezien en dat was best een eyeopener. Het mooie van onze afdeling is dat iedereen weer een totaal andere achtergrond heeft. Zo heb je de mensen van het SPINlab, die zich hebben bekwaamd in het werken met geografische informatie. Daarnaast heb je nog mensen van de milieueconomie, die vaak ingewikkelde theoretische modellen maken, en mensen die empirisch onderzoek doen naar bijvoorbeeld meer de transporteconomie. Het beter combineren van al deze kennis zal in de toekomst zijn vruchten zeker afwerpen.

In ieder geval zat de heidag er aan het eind van de ochtend weer op, waarna we met de bus naar het station togen. Als enige Nederlander in het gezelschap stamelde ik maar dat Amersfoort was afgeleid van Amer (Eem) en voorde (doorwaadbare plaats), omdat ik dat ooit eens op internet had gelezen. Helaas staat er nog altijd veel onzin op internet (deze site is daarop een welkome uitzondering), want volgens een andere internetpagina stamt het woord van Hames (uitloper, van de Utrechtse Heuvelrug in dit geval) en forte (beschermd) af. Tja, wie heeft er nou gelijk?

In ieder geval beantwoordde ik op het station het telefoontje van de teamleider van BSG 3. Het tweede achttal van BSG zou die avond spelen in Amersfoort. Of het me wat leek om mee te gaan en vier uur niks te doen. Nou, dat leek me wel wat. Als klap op de vuurpijl kon ik een verslagje over de wedstrijd schrijven.

Beppie tegen Loulou. Afbeelding: Facebook.

De dag erna mocht ik zelf aan de bak tijdens de viering van het 70-jarig jubileum van de Baarnse Schaakvereniging. Tien jaar geleden werden alle registers opengetrokken om het 60-jarig jubileum zo goed mogelijk te vieren. Dit jaar werden alle vrijwilligers en betrokkenen uitgenodigd om een middagje te komen bowlen en schaken in Soest. Uiteindelijk was het hele gezin van de partij, wat best wel gek was, omdat Loulou nooit vrijwilliger is geweest. Zelf slaagde ik erin met bowlen een strike te gooien en dat vond ik al heel wat. Ewood had de slag heel wat beter te pakken en ook met schaken liet hij betere zetten uit zijn vingers komen. Genoeg voor de eindzege was het niet, want uiteindelijk won het team van Beppie. Zelf droeg ze haar steentje bij door Loulou en Victor van K. met schaken te verslaan. Het leverde haar een stuk chocolade op, dat we gisteren soldaat hebben gemaakt.

Het team van Beppie won. Afbeelding: Facebook.

Later die middag kwam Ton nog. Het team van Paul Keres, dat zaterdag de tegenstander is van BSG, kan zijn borst alvast natmaken. ’s Avonds gingen we nog de race kijken en dat was het dan voor het extra lange (vanwege de wintertijd) weekend.