Verslagen door een schijtbak

Ricciardo verslaat Duitse brekebeentjes weer eens

Mercedes snakt naar de zomerstop. Hoewel de grijze bolides ook na het FRIC-verbod duidelijk de snelsten van het veld zijn, gaat er nog genoeg kapot en daardoor is elke race een beproeving. Ook nu strafte Ricciardo het gepruts van de gedoodverfde wereldkampioenen af: hij won voor de tweede keer dit seizoen. Dat Alonso in zijn "schijtbak" zelfs nog als tweede finishte, maakte het er voor Mercedes nog eens extra pijnlijk op.

Het was een roerig weekje voor Mercedes. Een onverklaarbaar probleem met de remmen, een teambaas die bij een valpartij een aantal botten brak en hun betweterige oud-wereldkampioen die het nodig vond om de teams van Ferrari en McLaren tegen zich in het harnas te jagen. In de kwalificatie van de Hongaarse Grand Prix kwam daar nog een extra probleem bij: Luis' wagen vloog in de fik na een brandstoflek. Het betekende dat de wereldkampioen van 2008 vanuit de pits moest starten en weer een inhaalrace kon rijden.

Rosberg had geen problemen en eiste in de deels natte kwalificatie de poleposition op. De race ging van start op een natte baan en dat beloofde spektakel. De eerste coureur die de muur in vloog was... Luis. "The brakes just gave up", stamelde hij terwijl hij zijn bolide met een sierlijke spin weer in de juiste richting zette. Uiteindelijk bleek er met de remmen weinig mis te zijn, ze waren hooguit een beetje koud, dus zal het probleem wel tussen de benzinetank en het stuur hebben gezeten.

Aan de andere kant van het veld liep Rosberg hard uit op Bottas, die Fattle bij de start dankzij zijn superieure motor had verslagen. Achter hem zaten Alonso, Button en Ricciardo. Achter in het veld had Luis weer aansluiting gevonden met de rest en geduldig werkte hij zich langs de tragere deelnemers heen. Zelfs Magnussen, die vanwege een crash in de kwalificatie vanuit de pits moest starten, was hij gauw weer voorbij.

De gezapige openingsfase wordt ruw onderbroken als Ericsson van de baan tettert. Laat Frijns maar komen! De safetycar komt op de baan en dat pakt niet goed uit voor de koplopers, die de pitingang al voorbij zijn gereden. De coureurs achter hen komen een ronde eerder binnen en doen daar hun voordeel mee. Ineens ligt Ricciardo aan kop, voor Button, Massa en Magnussen. Rosberg is teruggevallen naar de vijfde plaats. Nog erger zijn Fattle (7e), Alonso (8e) en Bottas (slechts 11e door een trage stop) eraan toe. McLaren heeft een gokje gewaagd: als enige rijden beide wagens nog op intermediates; de rest rijdt inmiddels op droogweerbanden. Een goede zet voor als het weer zou gaan regenen. Maar dat gebeurt niet. De baan droogt langzaam op en dus begint het er treurig uit te zien voor de zilveren bolides. Dat de safetycarfase door een merkwaardige crash van Grosjean nog een paar ronden langer duurde, maakte het er alleen maar erger op.

Bij de herstart is Button nog even de held als hij de leiding pakt, maar al snel moet hij weer de pits in om ook maar droogweerbanden te halen, waardoor hij ver terugvalt. Het betekent dat Ricciardo weer naar de leiding gaat, met achter hem Massa. Voor Rosberg zou de race van kwaad tot erger gaan. Tijdens de safetycarfase begon zijn linker achterrem al te roken, waardoor hij wordt opgedragen de rembalans naar voren te verschuiven. Het komt zijn snelheid niet ten goede. Het wordt pas helemaal vervelend als hij bij een inhaalpoging op Magnussen door Vergne wordt gepasseerd. Rosberg is aangeslagen en ziet ook Alonso passeren. Alonso is wel bij de les en rukt op naar de derde plaats, achter Ricciardo en Massa.

Minder goed vergaat het Hülkenberg, die zijn reeks puntenfinishes ziet eindigen door een botsing met teamgenoot Pérez. De andere Force India ligt er even later ook uit: Pérez komt het rechte stuk van start/finish te onbesuisd op en klettert de muur in. Het betekent dat de safetycar weer op de baan komt. Ricciardo, Massa en Bottas benutten de neutralisatie om weer een pitstop te maken, waardoor Alonso naar de leiding gaat. Vergne is tweede, met achter hem nog steeds Rosberg, Fattle en Luis.

Bij de herstart heeft Alonso op kop vrij baan en hij probeert een gaatje te slaan. Vergne houdt hem aardig bij. De Fransoos houdt Rosberg zonder al te veel problemen achter zich. Als de Duitser naar de pits gaat, spint Fattle op bijna identieke wijze als Pérez. Hij houdt zijn wagen echter uit de muur en kan verder. Het komt Luis prima uit: hij schuift twee plekjes op en dat worden er drie als hij buitenom langs Vergne gaat. Ook bouwt hij in de tijd dat Rosberg vastzit in het verkeer een flinke voorsprong op, waardoor hij na zijn pitstop zijn teamgenoot voorblijft.

Ricciardo ligt door de pitstops weer aan de leiding, maar hij vertrouwt zijn banden niet meer zo, dus haalt hij nog een nieuw setje banden. Hij komt achter Alonso en beide Mercedes weer de baan op. Bij Mercedes zijn de gezichten gespannen. Rosberg rijdt op de zachtere banden dan Luis, maar hij komt zijn teammaat maar niet voorbij. Uiteindelijk gaat Rosberg nog een laatste keer naar de pits en valt terug naar de zevende plaats. Nadat hij Massa en Räikkönen heeft verschalkt, rijdt hij weer naar de kopgroep toe.

Daar heeft Alonso Luis en Ricciardo in zijn kofferbak zitten. Zou de Spanjaard het kunnen houden? Was hij niet gewoon kansloos tegen Luis' sterke Mercedes-motor in de DRS-zone? Dat viel wel mee. Sterker nog: Luis had zelf handen en voeten nodig om Ricciardo, die veel nieuwere banden had, achter zich te houden. De Australiër probeert het steeds buitenom in de tweede bocht. Met nog drie ronden te gaan slaagt zijn aanval, waarna hij de dapper strijdende Alonso zonder veel problemen passeert en de race wint. Maar kan Alonso de tweede plaats nog vasthouden? Terwijl Luis opnieuw gezelschap krijgt van Rosberg, begint de Ferrari echt over de baan te zwabberen. Met kunst- en vliegwerk weet Alonso de twee Mercedes voor te blijven, waardoor hij een zwaarbevochten tweede plaats pakt; een tweede plaats die aanvoelde als een overwinning. Luis stond, net als vorige week, op de onderste trede van het podium, wat na zijn desastreuze kwalificatie nog best goed was. Rosbergs vierde plaats zal wel als een grote nederlaag hebben gevoeld.

Achter de grote namen kwamen de ietwat gelukkige Massa en Räikkönen, die na een door zijn team om zeep geholpen kwalificatie nog een puike race reed, als vijfde en zesde binnenhobbelen. Fattle kwam er na zijn schuiver nauwelijks meer aan te pas en werd zevende, voor Bottas, die zich ongetwijfeld zal hebben afgevraagd waar zijn team nou in hemelsnaam mee bezig was. Datzelfde gevoel zal Button wel hebben gehad, die na de mislukte bandengok niet verder kwam dan een tiende plaats achter Vergne.

Maar de winnaar was iemand die de hele race geen fouten maakte en een dik- en dikverdiende overwinning pakte. Na in Canada optimaal gebruik te hebben gemaakt van de steken die Mercedes liet vallen, deed Ricciardo dat nu weer. Een prachtige manier om de zomerstop in te gaan. En Mercedes: dat heeft nu vier weken de tijd om alle betrouwbaarheidsproblemen de wereld uit te helpen, zodat ze niet weer door een "schijtbak" worden verslagen.

Een Duits feestje

"Hij krijgt nog niet eens een achtste van de steun die ik in mijn thuisrace kreeg." Met die woorden probeerde Luis het thuisvoordeel van de in Monaco woonachtige Rosberg te bagatelliseren. Want nadat Luis voor eigen publiek het gat naar zijn teamgenoot had verkleind tot slechts vier punten, wilde hij op de Hockenheimring de leiding in het wereldkampioenschap dolgraag weer overnemen.

De Duitse Grand Prix wordt al jaren afwisselend op de Nürburgring en de Hockenheimring verreden. Ditmaal was het weer de beurt aan Hockenheim, het eens zo snelle circuit met de eindeloze rechte stukken dwars door de bossen. Van die rechte stukken is al lang niets meer over. Het huidige, ingekorte circuit doet qua plattegrond nog het meest aan een een schoen of een laars denken. Door de hoge toegangsprijzen vielen de bezoekersaantallen tegen; een duidelijk teken dat het enthousiasme voor de Formule 1 in Duitsland sinds het vertrek van Michael Schumacher in verval is. En dat terwijl naast de regerend wereldkampioen ook de klassementsaanvoerder uit de Midden-Europese Bondsrepubliek komt. Kennelijk kan Fattle, noch Rosberg het Duitse publiek, dat toch al verwend is geraakt met de vele sportsuccessen, echt bekoren.

In ieder geval was er in het bloedhete raceweekend veel om over (na) te praten. Zo besloot de internationale autosportfederatie (FIA) opeens het zogenaamde FRIC-systeem (Front and Rear Interconnected Suspension) per direct te verbieden, tenzij alle teams akkoord gingen om het verbod pas per volgend jaar in te laten gaan. Dat gebeurde natuurlijk niet; er zou altijd op zijn minst één team (vermoedelijk McLaren) zijn dat van het verbod dacht te profiteren. Het dominante team van Mercedes zou naar verwachting het grootste slachtoffer worden en dat kwam voor de spanning in het vervolg van het kampioenschap goed uit.

Het wekte dan ook geen verbazing dat het verbod van het systeem, dat al vanaf 2008 oogluikend werd toegestaan, door de teams niet met gejuich werd ontvangen. Na de massadempers (2006) en de geblazen diffusers (2011), was dit het zoveelste snufje dat midden in het seizoen werd verboden. Een sterk staaltje competitievervalsing was het zeker, maar ook in dit geval gingen de kijkcijfers voor alles.

Harde klap

Uiteindelijk bleken de krachtsverhoudingen amper veranderd te zijn. Mercedes was nog steeds het te kloppen team, hoewel het niet van een leien dakje ging: de Williams' en de Red Bulls zaten er dichtbij. De grijze bolides zouden de eerste startrij in ieder geval niet cadeau krijgen. Maar ineens is alles anders als Luis met een noodgang in de muur klapt. De remschijf van het rechter voorwiel begeeft het bij het aanremmen, waardoor de Mercedes met startnummer 44 ongecontroleerd van de baan tettert. Luis is ongedeerd en kan uitstappen, maar het vervolg van de kwalificatie kan hij op zijn buik schrijven. "Weer een cadeautje voor Rosberg", moppert hij. Rosberg haalt rustig de poleposition binnen, terwijl Luis na nog een versnellingsbakwissel (die bij de klap beschadigd raakte) slechts als twintigste mocht starten. Uiteindelijk bleek Luis net voor de kwalificatiesessie remschijven van het Italiaanse merk Brembo te hebben laten monteren. Tja, Italianen kunnen niet eens fatsoenlijke treinen bouwen... Een beetje dom dus van Luis, die zijn remmen voor de race maar weer liet omwisselen.

Bottas wel, Massa niet

Rosberg stond aan de andere kant van de grid met de twee Williams' naast en achter zich. De witte bolides maken dit keer echter geen geweldige start, waardoor Rosberg onbedreigd de eerste bocht induikt. Achter hem proberen de Williams' en de als vierde gekwalificeerde Magnussen met z'n drieën naast elkaar de eerste bocht door te komen. Dat mislukt grandioos: Massa knijpt Magnussen af en elimineert zichzelf. Magnussen kan nog verder, maar valt door een pitstop om wat schade te repareren ver terug. Datzelfde overkomt Ricciardo, die een enorme omweg over de uitloopstrook moet maken en tien plaatsen inlevert.

De crash betekent dat de safetycar eventjes op de baan komt. Bij de herstart slaat Rosberg meteen een gat naar Bottas. Fattle en Alonso kunnen hem net niet bijbenen en achter hen heeft Hülkenberg de grootste moeite om het tempo vooraan bij te benen. Het zorgt ervoor dat de gevechten zich vooral in de subtop en middenmoot afspelen. Ricciardo en Luis werken zich daar geduldig langs de tragere deelnemers, waarna Luis de Australiër ook maar inhaalt. Door de pitstops van anderen rukt hij zelfs op naar de tweede plaats.

Die situatie houdt echter niet heel lang stand, want op nieuwe banden gaat Bottas Luis vrij eenvoudig weer voorbij. Als laatste gaat Luis naar de pits. Eenmaal terug op de baan kan hij zich weer langs Ricciardo knokken, waarna hij wat al te enthousiast is bij zijn inhaalactie op Button, die zelfs nog wat extra ruimte laat voor zijn ex-teamgenoot. Luis raakt een deel van zijn voorvleugel kwijt, maar dat belet hem niet om een ronde later de McLaren alsnog voorbij te gaan. De beschadiging aan de voorvleugel noopt hem wel om eerder dan gepland naar de pits te gaan, waardoor hij noodgedwongen moet overstappen naar een 3-stopstrategie.

Op dat moment rijdt hij achter Alonso en Fattle, die, net als twee weken geleden, in elkaars gezelschap verkeren. Ook nu was Alonso de wereldkampioen na de tweede serie pitstops brutaal voorbijgereden, maar dit keer legde hij het af tegen de superieure strategie van het team van Red Bull: Fattle gaat vroeg naar de pits en levert Alonso over aan Luis. Luis gaat de Ferrari vrij gemakkelijk voorbij.

Even lijkt het erop dat er nog een safetycarfase komt als Subtiel bij het opkomen van het rechte stuk spint en zijn motor af laat slaan. Zover komt het niet, want een safetycar zou de enige bedreiging voor het Duitse feestje vormen, dus werd de Sauber door drie dappere marshalls weggeduwd. Luis heeft ondertussen wel weer een nieuw setje banden gehaald en met het mes tussen de tanden rijdt hij naar Bottas toe. Hij hengelt de Williams in een tempo van twee seconden per ronde binnen en dat moet genoeg zijn voor een eervolle tweede plaats.

Achter hen zit Alonso in een vergelijkbare situatie bij Ricciardo. Nadat hij door de pitstops terrein had verloren, probeerde de Spanjaard in de slotfase nog te redden wat er te redden viel. Ricciardo is echter geenszins van plan zijn vijfde plek zomaar op te geven. Alonso moet hem hem uiteindelijk wel drie keer passeren. Zover komt Luis niet eens. Als hij aan de staart van Bottas zit, is het beste wel weer van zijn superzachte banden af. Bovendien lijkt de Fin volledig immuun voor Luis' trucs, waardoor hij de Mercedes tot aan de finish achter zich houdt.

Zodoende won Rosberg met overmacht en werd hij het middelpunt van het Duitse feestje. Een Duitse coureur in een Duitse auto die in Duitsland wint: veel mooier dan dit wordt het niet. Bottas scoorde zijn derde podium op rij, voor Luis, die slechts als een boer met kiespijn kon lachen. Fattle, Alonso en Ricciardo grepen net naast het podium, terwijl Button door een slechte strategie zelfs nog terugviel tot achter Hülkenberg. Magnussen knokte zich na zijn desastreuze eerste ronde nog naar de negende plaats, voor de chaotisch rijdende Pérez.

Door zijn overwinning vergrootte Rosberg zijn voorsprong op Luis naar veertien punten. Volgende week krijgt Luis de laatste kans om nog als koploper de zomerstop in te gaan. Plaats van handeling zal dan de Hungaroring in Hongarije zijn.

Guus, laat Robin lekker thuus!

Gisteren werd Duitsland, zoals verwacht, wereldkampioen voetbal. Nederland werd netjes derde dankzij een eclatante zege op Brazilië en deed na de tweede plek in 2010 aan vormbehoud. Maar het had nog zoveel mooier kunnen zijn!

Dat werd na afloop van de troostfinale wel duidelijk, toen Robin van Persie bij Jack van Gelder aanschoof. Streel zijn ego en hij lacht, maar wee je gebeente als je ook maar iets kritisch zegt. Ditmaal moest Pierre van Hooijdonk het ontgelden. De oud-Feijenoorder zou zich onder andere in zijn columns te negatief hebben uitgelaten over de aanvoerder van Oranje, die zich bij de 1-0 tegen Brazilië (nota bene uit een strafschop) helemaal liet gaan. Tijdens het interview wilde hij zijn actie nog wel verder toelichten.

Na zijn eerste goal tegen Brazilië imiteerde Van Persie met beide handen een mond die veel praat. Voor de camera van de NOS legde hij uit waarom. 'Dat was bedoeld voor mensen die te veel praten, zoals Pierre van Hooijdonk', doelde hij op zijn oud-ploeggenoot van Feyenoord die op het WK als analist voor de NOS werkte. 'Ik kan heel goed tegen kritiek. Maar wat Van Hooijdonk doet is onrust zaaien. Hij komt niet met goede argumenten. Het komt bij hem niet uit een goed hart.'

Wat voor vreselijks had Pi-Air dan geschreven? Ik neem aan dat het de volgende passage betreft, geschreven op de dag van de troostfinale:

Als ik de bondscoach was, zou ik van de grote vijf er overigens maar drie opstellen. Uiteraard wel Kuyt, over hem hoef ik geen seconde na te denken. Sneijder brengt het ook nog op, die wil altijd spelen en winnen. Robben, ja, moet ik dat nog uitleggen? Hij is de echte leider geworden, hij is opgestaan, in alles is hij de aanvoerder en het boegbeeld van Oranje. Robin heeft helaas, ondanks een van de spectaculairste doelpunten van het toernooi, zijn eerste tegen Spanje, zijn stempel niet kunnen drukken. Weer niet, echt jammer. En hij oogt vermoeid nu. Daarom zou ik Huntelaar opstellen, dat komt de aanstaande manager van Manchester United ook niet slecht uit. Net als Nigel, die moet zichzelf nu ontzien. De rest moet er voor gaan.

Is dat nou iets om helemaal van uit je plaat te gaan? Het lijken mij terechte constateringen. Of doet de waarheid gewoon pijn? De waarheid is dat Van Persie er voor de derde keer op rij nauwelijks aan te pas kwam op een eindtoernooi. Robben, nota bene een half jaar jonger dan Van Persie, maakte tijdens een toernooi een veel volwassener indruk. Ook qua spel zette hij de aanvoerder geregeld in de schaduw. De mediaschuwe Van Persie werd er met de wedstrijd gefrustreerder door, wat zijn spel niet ten goede kwam.

Het riep de vraag op of Van Gaal, naast het niet inzetten van Krul bij de strafschoppenserie tegen Argentinië (hij wisselde toen ironisch genoeg Huntelaar voor Van Persie), niet nog een tweede fout had gemaakt op dit WK: Van Persie de hand boven het hoofd houden, zoals Van Marwijk steeds gedaan had (en als analist nog steeds blijft doen).

Het lijkt een typisch Nederlands probleem te worden: een elftal dat wordt verscheurd door te grote ego’s. Kennelijk is er nog niet genoeg geleerd van het afgelopen EK, toen iedereen in z’n eigen wereldje leek te leven. Kern van het probleem was destijds het hanengevecht tussen Van Persie, Robben, Huntelaar, Afellay en Van der Vaart, waarbij Van Persie om wat voor reden dan ook een aparte status had. Wat ook niet bepaald hielp, was dat Van Persie amper een bal wist te raken, wat zijn positie binnen het elftal geen goed deed. Tel daarbij op dat de bondscoach en zijn schoonzoon destijds geen greep meer hadden op de ego’s, en je snapt dat Nederland afging als een gieter.

Een stuurloos schip: dat werkt niet. Maar met twee kapiteins is het ook vragen om moeilijkheden. Toen het duidelijk werd dat Robben de werkelijke aanvoerder was en Van Persie daar niet mee kon leven, had Van Gaal de niet-renderende en sfeerverpestende Van Persie niet meer op moeten stellen. Binnen de top drie waren de niveauverschillen klein dit WK en daarom had een klein zetje in de goede richting betekend dat Nederland de finale misschien wel gehaald had. En misschien wel het kampioenschap. En hoe dichtbij waren we vier jaar geleden wel niet met een Van Persie die in het hele toernooi welgeteld één doelpunt maakte?

Het is daarom te hopen dat Guus Hiddink niet zo’n bord voor z’n kop heeft en gewoon de beste en meest gemotiveerde spelers opstelt. En dat hij Van Persie dus lekker thuis laat kniezen.

Weer vier jaar wachten...

Gestrand in het zicht van de haven: de finale tegen Duitsland lonkte, maar uiteindelijk zat Argentinië Nederland een poot dwars. Daarmee is een revanche voor 1974 van de baan. Of voor 1978. Of voor 2010. Het is om gek van te worden: ook het resultaatvoetbal heeft niet tot het gewenste resultaat geleid. Nederland wordt ook in 2014 geen Wereldkampioen Voetbal. Wanneer komt die titel nou eindelijk?

Hoe anders was de stemming een maand geleden nog. Voorafgaand aan het kampioenschap waren de verwachtingen laaggespannen. “Een B-elftal” werd het team van Van Gaal zelfs genoemd, waarbij de B voor brandhout stond. Een achterhoede van Eredivisiespelers en een serie slappe oefenwedstrijden gaven ook niet bepaald vertrouwen op een goede afloop. Eens temeer bleek dat gebrek aan vertrouwen een prima voedingsbodem voor een flitsende start. Net als bij het WK van 2006 en het EK van 2008 overleefde Nederland de zogenoemde poule des doods glansrijk. Destijds werd Nederland er meteen na de groepsfase alsnog uitgeknikkerd. Dat gebeurde nu niet, maar zoals eigenlijk altijd bij Nederland, werd het spel met de wedstrijd slechter. Combinerend bleef het slecht en Robben werd met de wedstrijd voorspelbaarder.

Krul in Van Gaals gouden lul

Billenknijpen was het tegen Mexico en tegen Costa Rica was het helemaal afzien voor de leeglopende ballon. Het landje in Midden-Amerika had wel zin in strafschoppen en probeerde de wedstrijd op een bijna Nederlandse manier dood te maken. Daar slaagde de rijke kust vooral in doordat Nederland een rendement van 0,00% uit de aanvallen haalde. De Van Persie van het WK van 2010 en het EK van 2012 was weer terug. De Rotterdammer leek wel te zijn omgekocht, zo slecht speelde hij. Of was hij van streek doordat een journalist had gesuggereerd dat hij in de schaduw van Robben speelde? De vraag was dan ook of Van Gaal in plaats van Cillessen niet Van Persie had moeten wisselen om in de reguliere speeltijd het verschil te maken.

Maar winnaars krijgen altijd gelijk. Van Persie knalde de eerste Nederlandse strafschop er meteen in en vervolgens hield Krul er twee (waaronder die van ex-FC Twente-speler Ruiz) tegen, waardoor Nederland naar de halve finale mocht.

Live by the sword, die by the sword

Hoe noodzakelijk Van Gaals merkwaardige wissel was, bleek vier dagen later al. Nederland had Messi in de tang. Argentinië had Robben in de tang. Van Persie, die er ondanks maag- of darmklachten toch weer bij was, liet ook nu niks zien, terwijl Schneijder de bal alle kanten op schoot, behalve de goede. Argentinië was voetballend beter en kwam er ook af en toe ook gevaarlijk uit, maar deelde dan met plastic hamers uit. Kortom: al had de wedstrijd drie dagen geduurd, dan was er nog niet gescoord.

In de verlenging verbruikte Van Gaal zijn laatste wissel om de dolende en tollende Van Persie eruit te halen voor Huntelaar. Na De Jong en Martins Indy was dat al de derde speler die noodgedwongen naar de kant gehaald moest worden. Het betekende dat Krul moest toekijken hoe Cillessen zijn reputatie als strafschoppendoorlater volledig waarmaakte.

“Het grappige is dat ik als keeper in het betaald voetbal nog nooit een strafschop heb gepakt. Maar aan de andere kant heb ik als keeper nog nooit een strafschoppenserie verloren.”

Grappig genoeg kwam daar tegen Argentinië dus verandering in. Nederland won ditmaal de toss en mocht als eerste aanleggen. Van Persie was al gewisseld, dus moest iemand anders de eerste strafschop nemen. Het bleef angstvallig stil. Dus nam Ron Vlaar, het hele toernooi al de rots in de branding, de strafschop maar. Een verdediger die de eerste strafschop neemt: dat is vragen om moeilijkheden. Vlaar nam een korte aanloop en schoot zonder overtuiging half in de hoek, waardoor ex-AZ-keeper Romero de bal zonder moeite kon stoppen.

De tv kon toen wel uit, want Nederland had net zo goed een jas in het doel kunnen leggen. Of Kuijt had de keepershandschoenen aan moeten trekken, misschien dat het dan wat was geworden. Of de ballen nou hard in de hoek werden geknald, of recht op hem af, het maakte niet uit. Cillessen keerde geen één strafschop, waardoor Argentinië zondag tegen Duitsland mag proberen om in het hol van de leeuw wereldkampioen te worden. En Nederland? Dat mag tegen het gastland, dat met 7-1 van Duitsland verloor, strijden voor het brons. Het strafschoppentrauma is terug en op de wereldtitel moeten we weer minstens vier jaar wachten.

De titelstrijd ligt weer helemaal open

Ging er dit seizoen eigenlijk nog iets goed voor Lewis Hamilton? Het leek er niet op. Na een dure uitvalbeurt in Australië viel hij in Canada weer uit, om in Oostenrijk zijn kwalificatie te verprutsen, waarna een tweede plaats in de race het maximaal haalbare was. Na afloop van de kwalificatie van de Grand Prix van Engeland was hij sprakeloos en dan niet op een goede manier. Die vurig gewenste poleposition voor eigen publiek had van hem moeten zijn. In de regenachtige kwalificatie kon niemand aan zijn tijd komen en na nog een buitje leek de zaak beklonken. Maar in de laatste minuten droogde de baan razendsnel op, waardoor hij nog naar de zesde plaats werd terugverwezen. En wie stond er op pole? Inderdaad, Rosberg, degene die dit seizoen nog wel het meest had geprofiteerd van Luis' misfortuin.

Overigens was Luis niet de enige die zich door de weergoden had laten verrassen: de teams van Williams en Ferrari lagen er door een regenbuitje in de eerste kwalificatiesessie al uit. Dat was vooral een hard gelag voor het team van Williams, dat twee weken terug nog de eerste startrij had bezet. In de race werd het voor beide teams zelfs nog erger toen Räikkönen in de eerste ronde in het gedrang kwam en het hazenpad koos. Toen hij weer de baan op stuurde, verloor hij de macht over het stuur, waarna zijn Ferrari met een noodgang de muur in kletterde. Massa kon het wrak niet meer ontwijken en slipte ertegenaan. Hij kon nog even verder, maar de schade bleek te groot om verder te kunnen rijden. Dat gold niet voor Chilton, die maar ternauwernood aan een ramp ontsnapte.

Door de ravage werd de race maar meteen stilgelegd. De baan werd schoongeveegd, maar het grootste probleem was een gat in de vangrail, waardoor de race pas een uur later achter de safetycar werd herstart. Bij de start was Fattle zijn verrassende tweede plek al kwijtgeraakt aan een leger Mercedes-motoren: hij moest bij de herstart zelfs Luis nog voor zich dulden. Het betekende dat de McLarens van Button en Magnussen tussen de Mercedes in lagen, maar erg lang konden ze daar niet blijven. Button lag bij de herstart te slapen en liet meteen een groot gat vallen. Rosberg kon mede daardoor een gat van bijna zes seconden slaan in de twee ronden waarin Luis door de McLarens werd opgehouden.

De McLarens vallen uiteindelijk ook nog ten prooi aan Bottas, die vanaf de staart van de middenmoot het halve veld inhaalde. De plekjes van de Red Bulls krijgt hij echter cadeau als de paarse bolides al vroeg de pits in duiken. Het had allemaal met de strategie te maken om zo kort mogelijk op de hardere banden (die beduidend trager waren) te rijden. Om diezelfde reden lachte Alonso in zijn vuistje: hij had alleen tijdens de openingsronde op de hardere band gereden, zodat hij de rest van de race "gratis" op de zachtere banden kon rijden.

Mercedes is weer van plan om de coureurs op verschillende bandenstrategieën te zetten, om Luis zo een kans te geven Rosberg te verslaan. Luis krijgt echter hulp uit onverwachte hoek: Rosbergs versnellingsbak vertoont kuren, waardoor Luis het gat met de koploper langzaam dichtrijdt. Pas na de pitstops wordt het pas echt duidelijk dat Rosberg een levensgroot probleem heeft, als Luis op de hardere banden veel sneller is dan Rosberg op zachtere banden. Als de Mercedes vlak achter elkaar liggen, gaat het helemaal mis voor Rosberg, die amper meer kan opschakelen. Uiteindelijk kan hij geen versnelling meer kan vinden, hoewel hij daar nog minutenlang tevergeefs naar op zoek is.

Vanaf dat moment rijdt Luis onbedreigd naar de overwinning. Na de pitstops liggen de Red Bulls tweede en vierde, met Bottas tussen hen in. Op versleten banden kan Fattle de Williams echter niet lang achter zich houden. Eenmaal ingehaald laat hij nieuwe banden monteren, waardoor hij achter Button, maar net voor Alonso en Magnussen op de baan komt. Zou hij op nieuwe banden weer naar het podium kunnen rijden? Het antwoord is nee, want Alonso, die tijdens zijn pitstop een mini-stop-and-go-penalty moest uitzitten omdat hij zijn bolide te ver naar voren op de grid had gezet, heeft hele andere plannen. Hij gooit zijn wagen er brutaal langs, waarna hij al zijn vaardigheden aanspreekt om de snellere Red Bull achter zich te houden. Het is het gevecht van de race en pas na dertien zware ronden is Fattle er dan eindelijk langs.

Button is dan echter al gevlogen. Sterker nog: de McLaren-coureur loopt in op Ricciardo, wiens banden aan het eind van de race behoorlijk versleten zijn. Buttons slotoffensief komt echter te laat, want Ricciardo finisht achter Luis en Bottas nog net op het podium. Fattle werd teleurgesteld vijfde, voor Alonso en Magnussen. Op grote achterstand werd Hülkenberg achtste, voor de Toro Rosso's van Kwjat en Vergne.

Zodoende scoorde Luis een belangrijke overwinning op een overigens kurkdroog Silverstone, waardoor hij weer volledig meedoet in het WK: zijn achterstand op Rosberg liep terug van 29 naar slechts vier punten. Bijna nog knapper was de tweede plaats van Bottas, die ditmaal van de andere kant van de grid oprukte naar de plek van best of the rest. Ook Ricciardo kon breeduit lachen na zijn derde plek (maar wanneer doet 'ie dat niet?) en Button reed in zijn roze helm een bekeken race. Verliezers waren er natuurlijk ook. Fattle was niet blij, Ferrari maakte te veel fouten, de Force India's waren stuitend langzaam, de Caterhams waren ook onder leiding van Christijan Albers gênant slecht, terwijl Gutiérrez en Pastoor elkaar weer een keer uit de race probeerden te rijden.

In ieder geval ligt de titelstrijd weer volledig open, maar het zou mooi zijn als Mercedes vanaf nu de betrouwbaarheidsproblemen het hoofd kan bieden, zodat het kampioenschap niet op basis van uitvalbeurten beslist wordt.

Hoelang gaat dit nog goed?

De tijden van de prachtige combinaties en 90 procent balbezit liggen al ver achter ons. Liever lelijk winnen dan in schoonheid sterven. Of lelijk verliezen, zoals vier jaar geleden. Met die instelling gaat het Nederlands Elftal ook onder Van Gaal de confrontatie met de rest van de wereld aan. En niet onverdienstelijk, want Nederland staat na vier gewonnen wedstrijden in de kwartfinale van het Wereldkampioenschap Voetbal.

Op een zwaar mondiaal eindtoernooi kun je echter niet na iedere gewonnen wedstrijd op je lauweren gaan rusten. Je kunt geen moment verslappen, want dan ga je eraan. De vraag is dan ook hoelang het nog goed gaat voor Nederland. Het spel is niet om aan te gluren. Nauwelijks balbezit. Lage passzuiverheid. Veel overtredingen om verdedigend op de been te blijven. Altijd maar weer afhankelijk zijn van een of twee bevliegingen van Robben. Zijn dat de eigenschappen van een land dat wereldkampioen gaat worden?

Chili con carne

"Willhellmöss von Nassaue, bin ich von Deutschem blut." Het zal voor de spelers niet meevallen om het volkslied nog een beetje fatsoenlijk en accentloos mee te blèren. Maar toch: de "Duitse" tactiek pakte in de laatste groepswedstrijd tegen Chili geweldig uit. Nederland had aan een gelijkspel genoeg en hield daarom steeds tien man achter de bal. Zoals de commentator meende te moeten opmerken: "Als het aan Van Gaal lag, viel er helemaal geen doelpunt. Dan is het doel bereikt." Nederland liet Chili eerst uitrazen, om in het laatste kwartier van de wedstrijd genadeloos toe te slaan: het werd 2-0.

Met een perfecte score eiste Nederland in de poule des doods de groepswinst op. Chili moest in de achtste finales tegen thuisland Brazilië opboksen en dat deden ze helemaal niet onaardig. Alleen die strafschoppen... Na drie missers lagen ze er alsnog uit.

Manchester - Bayern München

Nederland trof in het tropische Fortaleza het op papier mindere Mexico, maar in de praktijk bleek daar weinig van: Nederland oogde ook nu weer erg roestig en dat hield de hele eerste helft aan. Pas in de tweede helft, nadat Mexico op voorsprong was gekomen, gooide het de schroom van zich af en begon weer wat meer naar voren te voetballen. Met de moed der wanhoop, dat wel. Pas nadat Depaay erin kwam voor de onzichtbare Verhaegh en Huntelaar Van Persie uit zijn lijden kwam verlossen, kwam het duel tot leven. Mexico leek van slag en plotseling was het stevig eenrichtingsverkeer naar het Mexicaanse doel en daar kon zelfs de drinkpauze niks aan veranderen (de mussen vielen dood van het dak van het stadion). Corner na corner mocht Robben nemen, maar veel leverde het niet op. Tot drie minuten voor tijd, toen de bal voor de voeten van de verder zwak spelende Schneijder kwam. In een streep verdween de bal achter keeper Oxxio. In de blessuretijd kwam het Bayern München-scenario helemaal uit voor Mexico: Robben deed alsof hij struikelde, waarna Huntelaar vanaf de stip de 2-1 scoorde.

Het geluid van de foevoezela's laaide op de en Mexicanen, die even daarvoor nog zo vrolijk waren geweest, zaten nu in zak en as. Met 6-0 verliezen, dat is nog tot daaraan toe, maar zo'n scoreverloop is wel de grootste kwelling voor een voetbalsupporter. Voor Nederland was het daarentegen een geweldige ontknoping. In plaats van een smadelijke uitschakeling kan Nederland zich volgende week zaterdag tegen Costa Rica of Griekenland plaatsen voor de halve finale. Zo onvoorspelbaar en raadselachtig kan dit balspelletje dus zijn. De vraag is alleen: hoelang gaat dit nog goed?

King Loek weer Internetschaakkampioen

Tussen de schwalbes, verprutste penalty's en karatetrappen door werd vandaag het Nederlands Kampioenschap Internetschaak gespeeld. De voorrondes werden afgelopen week gehouden. De vier dagwinnaars zouden de twaalf op voorhand geplaatste spelers komen vergezellen in de finale. Mij leek het een keer leuk om mee te doen. Niet dat ik de kans groot achtte dat ik wel even zou winnen, maar een paar puike partijen spelen en enigszins hoog eindigen vond ik al prima. Helaas werd het weer een avond van de verprutste openingssystemen, gemiste kansen en stomme blunders. Uiteindelijk scoorde ik precies 50% en daarmee deed ik het ongeveer even goed (of slecht) als de voorgaande keren. Ter illustratie twee diagrammen:

Meng - Apenhoofd. Zwart aan zet.

Het hoogtepunt van het toernooi beleefde ik al in de tweede ronde, toen ik tegen de uiteindelijke toernooiwinnaar mocht. Ik speelde voor mijn doen een goede partij, al lukte het afmaken me niet echt. Gelukkig hielp mijn tegenstander een handje mee en ineens had ik weer een gewonnen stelling. Met nog een tiental seconden speelde ik 78...Th2+ en won niet. Een ander schaakje was dodelijk: 78...Df5 is mat. Niet gezien.

Dieptepunten had ik verder genoeg. Om de een of andere reden bleef iedereen met wit maar dezelfde opening (1.e4 e5 2.Pf3 Pc6 3.d4 exd4 4.Lc4 Pf6 5.e5 d5 6.Lb5 Pe4 7.Pxd4) tegen me spelen. Fantasieloos? Dezelfde trainer? Of hadden ze mijn zwakke plek ontdekt? Mijn score was er in ieder geval niet best tegen.

Een stelling die ik met zwart wel erg vaak op het bord kreeg.

De eerste voorronde werd enigszins ontsierd door een vreemd voorval. Nick Maatman (Nederlands kampioen <20 van vorig jaar) werd abusievelijk niet ingedeeld (de toernooileider "zag" hem niet; zoiets komt wel vaker voor, maar ik weet niet wat de precieze oorzaak ervan is), waardoor hij uiteindelijk, met twee ronden achterstand aan het toernooi begon. En warempel, hij rolde iedereen op. Na acht overwinningen op rij had hij bij het ingaan van de laatste ronde de ongedeeld eerste plek in handen. Maar toen ging alles mis. Internetproblemen, gauw naar een andere computer overgestapt en met enige clementie van de toernooileider kon hij, vele minuten later, alsnog zijn partij spelen. De concurrenten hadden inmiddels al gewonnen en Pieter Deep, die ook het Apenhoofd al op zijn rug had gelegd, voelde de sterkste schaker van het toernooi flink aan de tand. Hij leek te gaan winnen, maar verprutste het, waardoor het remise werd. Maatman was tevreden: hij had zijn voorsprong geconsolideerd en dacht op basis van onderlinge score te hebben gewonnen. Het indelingsprogramma dacht er anders over en wees op basis van weerstandspunten Roger Meng aan als winnaar. "Dien maar een protest in bij Koos Stolk", bitste de wedstrijdleider, die het gedoe onderhand wel zat was geworden.

De overige voorrondes heb ik niet meegedaan. Het feit dat Loek van Wely de tweede voorronde won, doet vermoeden dat ik er ook helemaal niks te zoeken had. Piet Peelen en Milan Mostertman waren de laatsten die zich voor de finale plaatsten.

Vandaag was dan de finale. Zestien spelers verschenen aan de start van het knock-outtoernooi. Hieronder een overzicht van de handles en de namen die daarachter schuilgingen (mijn excuses alvast voor het schrijnende gebrek aan creativiteit bij de schakers):

Kingloek - Loek van Wely
Woef - Erwin l'Ami
Kemps - Robin van Kampen
SipkeErnst - Sipke Ernst
Roelie - Roeland Pruijssers
Titan1 - David Klein
Dennis de Vreugt - Dennis de Vreugt
Thomaswillemze - Thomas Willemze
Christov - Christov Kleijn
Rambi - Frank Kroeze
Enschede - Floris van Assendelft
Rogerztm19 - Roger Meng
John Keating - Piet Peelen
Milan Mostertman - Milan Mostertman
Bolwerk - Peter Bolwerk
Thomasb98 - Thomas Beerdsen

Achtste finale

Bij de eerste ronde werd gelijk het kaf van het koren gescheiden: het was de sterkste tegen de zwakste. Dat leverde ook een aantal spannende pairings op, maar aan de hoogste borden werden het toch behoorlijke walk-overs. De enige match die niet in een 2-0-overwinning eindigde, was die tussen Roeland Pruijssers en Roger Meng (daar hebben we hem weer). Meng won de eerste partij, waarna Pruijssers de zaken in de twee daaropvolgende partijen weer rechtzette. Enigszins verrassend was hoe Dennis de Vreugt en mijn clubgenoot Thomas Willemze zich lieten wegzetten door Frank Kroeze en Christov Kleijn. Het was natuurlijk ook de schuld van het format: twee mindere partijen en je ligt eruit.

Een aantal fragmenten:

Loek van Wely - Thomas Beerdsen, wit aan zet.

Tijd voor een trucje: 13.Pxd5! Zwart kan niet nemen vanwege dameverlies en na 13...Pxg3 14.Pxe7+ Dxe7 15.hxg3 staat wit een gezonde pion voor.

Floris van Assendelft - David Klein, zwart speelt 28...Lc8!?

Na het geniepige 28...Lc8 ging wit meteen voor de bijl: 29.Pxf4? gxf4+ 30.Kxf4 Lxa6 en hij was een stuk kwijt. 29.Pb4 had daarentegen uitkomst geboden.

De uitslagen van de achtste finale.

Kwartfinale

Heel wat lager lag het tempo in de kwartfinale. Ditmaal begonnen de op papier zwakkere spelers met wit en ze scoorden goed: drie remises en een overwinning. Voor Roeland Pruijssers zou het daar echter bij blijven tegen Van Wely, die de daaropvolgende partijen won en zich voor de halve finale plaatste. Meer weerwerk kregen Robin van Kampen (van Frank Kroeze) en Sipke Ernst (van Christov Kleijn), maar uiteindelijk wonnen ze nog vrij comfortabel met 3½-1½. De langste match was die tussen de solide verdedigers Erwin l'Ami en David Klein. Na zeven partijen had L'Ami eindelijk de benodigde drie overwinningen te pakken.

Nog een aantal partijfragmenten:

Sipke Ernst - Christov Kleijn, wit aan zet.

Ongelijke lopers, dus erg lastig om dit nog met wit te winnen. Ernst had een mooi plan: met de vrijpion zwarts koning weglokken en dan met de koning naar zwarts loper lopen. Het pakte perfect uit:

Sipke Ernst - Christov Kleijn: wit staat gewonnen.

De zwarte vrijpionnen worden door de loper tegengehouden, dus kan de witte koning ongestoord de g-pion naar de overkant helpen. Mooie eindspeltechniek!

Sipke Ernst - Christov Kleijn, wit aan zet.

In dat licht bezien was het ook raar dat hij hier niet naar het brutale 35.Txd5! greep. Ongelijke lopers, dat zeker, maar in dit geval staat zwart kansloos tegen het binnendringen van de witte stukken. Na het gespeelde 35.Lf3? Dh3+ 36.Ke2 e4! kwam wit zelfs in de problemen. De partij eindigde echter in een draw.

David Klein - Erwin l'Ami, wit aan zet.

Vorig jaar werd Anand nog verketterd omdat hij geen antwoord had op het Berlijns van Carlsen. Erwin l'Ami heeft het Berlijns al vele jaren op zijn repertoire staan en toch weten maar weinig witspelers hoe ze het aan moeten pakken. In deze partij had Klein uit de losse pols twee pionnen geofferd, maar hij heeft toch wel lekkere compensatie: de torens zijn actief en hij heeft een mooie vrijpion. Zwart heeft echter weinig zwaktes en hij dreigt te consolideren. Wat nu? 27.e7? was niet de oplossing: na 27...Pd6! kwam Klein niet verder dan het flashy 28.Txc7+ Kxc7 29.Txd6, maar dat leverde niks op, waarna zwarts materiële voorsprong beslissend was. Sterker was het simpele 27.Tf7, waarna zwart nog een zware pijp gaat roken. Interessante kost, dat wel.

De uitslagen van de kwartfinale.

Halve finale

In de halve finale stonden in de ene ring Loek van Wely en Sipke Ernst tegenover elkaar, en in de andere Erwin l'Ami en Robin van Kampen. Ditmaal was L'Ami het snelst klaar. Hoewel de match nog vredelievend begon, was daar na de eerste ronde geen sprake meer van: L'Ami won de volgende vier partijen en kon toezien hoe Ernst tot tweemaal toe op voorsprong kwam tegen Van Wely. Op het eind ging alles mis voor Ernst, waardoor hij zijn 2-1-voorsprong zag veranderen in een 2-4-nederlaag.

Loek van Wely - Sipke Ernst, zwart aan zet.

Dat dat niet had gehoeven, blijkt wel uit dit fragment. Van Wely bleef dapper op de winst spelen, maar had dat, zoals in twee andere partijen, eigenlijk met een nul moeten bekopen. Ernst zag zich hier echter geconfronteerd met een lastig probleem: wit dreigt de afleidingsmanoeuvre 47.Txa2+, waarna hij promoveert. Ernst ging dat liever uit de weg met 46...Kg3? 47.Txa2 Te8 48.Kd6 f3, waarna hij de nodige tempi tekortkwam en verloor. En dat terwijl hij met het agressieve 46...f3! 47.Txa2+ Txa2 48.e8D Te2! fraai had kunnen winnen.

Sipke Ernst - Loek van Wely

De zesde partij was het breekpunt in de match. Ditmaal had Ernst het zichzelf heel wat moeilijker gemaakt en moest hij met een stuk tegen drie gevaarlijke pionnen opboksen. Wit staat al bijna mat, dus voorkwam Ernst die ellende met 31.Tad7. Maar dat geeft de a-lijn weg en na 31...Txd7 32.Txd7 Da5 kwam de dame op bezoek. Wat had Ernst dan wel moeten doen? Hij had moeten gaan voor 31.Td4, waarna zijn stelling overigens nog steeds geen pretje is. Na deze nederlaag kwam Ernst er niet meer aan te pas.

De uitslagen van de halve finale.

Finale

De finale ging dus tussen Loek van Wely, de internetkampioen van 2011 en 2013, en Erwin l'Ami, die een tijdje terug zijn leeftijdsgenoot Jan Smeets in een drie uur durende schaakmarathon volledig kansloos had gelaten. De winnaar zou degene zijn die als eerste vijf partijen had gewonnen. We kregen nog net geen toestanden als Karpov - Kasparov, maar de finale duurde enorm lang. De spelers waren enorm aan elkaar gewaagd, wat resulteerde in negen remises. In het begin had L'Ami licht de overhand, maar tegen het einde sloeg Van Wely drie keer achter elkaar onverbiddelijk toe, waardoor hij op matchpoint kwam. L'Ami rechtte de rug en kwam weer terug tot 4-4. Had hij het momentum om de match alsnog te winnen? Het antwoord was nee, want hem overkwam hetzelfde als Kortsjnoi tegen Karpov: direct na de gelijkmaker scoorde Van Wely het winnende doelpunt. Zodoende kwam er na achttien partijen een einde aan de finale en mag Van Wely zich voor de derde keer internetkampioen noemen. Maar hij heeft er hard voor moeten werken!

Loek van Wely - Erwin l'Ami, wit aan zet.

Hoewel de finale zich niet zo leende voor partijfragmenten (veel remises, weinig interessante fouten), vond ik dit wel een aardige: na een mislukte Koningsindiër staat zwart met de rug tegen de muur. Zwart heeft geen tegenspel en wit heeft veel spel op de damevleugel. Wat doet hij dus? 19.c6!? Het idee was dat zwarts paard de rest van de partij op b8 moet blijven staan, waar het de zwarte stukken danig in de weg zit. In het vervolg ruilde Van Wely alle overige stukken en won na veel tijdrekken vanwege zwarts toeschouwer op b8.

Dat bracht me tot de einduitslag:

De uitslagen van de finale.

Al met al was het een leuke en leerzame schaakmiddag. Ik verheug me al op het kampioenschap van volgend jaar. Hopelijk speel ik dan ook eens een paar goede partijen in de voorronde(s).

Mercedes allesbehalve oppermachtig op Red Bull Ring

Na afloop van de Canadese Grand Prix kon het team van Red Bull lekker genieten van hun verrassende zege en nu het Formule 1-circus naar hun nieuwe thuiscircuit kwam, zag het er helemaal goed voor ze uit. De Formule 1 deed namelijk voor het eerst in elf jaar weer de voormalige A1-Ring aan. Het tegen een bergwand geplakte circuit was door de frisdrankfabrikant opgekocht en weer op de Formule 1-kalender gezet. De Red Bull Ring, zoals het circuit nu heet, was het decor van alweer de achtste race van het seizoen.

Brazilië - Mexico

De Canadese Grand Prix had een lange nasleep: waar Mercedes zijn wonden nog zat te likken na de smadelijke nederlaag, vochten Massa en Pérez een loopgravenoorlog uit over hun spraakmakende botsing in de laatste ronde van de race. Waar de Mexicaan tot tweemaal toe als schuldige werd aangewezen en vijf plekken op de startopstelling kon inleveren, behaalde Massa tot verrassing van iedereen de poleposition.

Geen Mercedes, geen Red Bull

Het hele weekend hebben de coureurs al de grootste moeite om bij het uitkomen van de bochten binnen de baanmarkeringen te blijven. In de kwalificatie gaan veel coureurs over het randje, waardoor hun rondetijd zonder pardon geschrapt wordt. Luis is daar uiteindelijk het grootste slachtoffer van. Hoewel het bij Mercedes aanvankelijk nog op rolletjes loopt, hebben ze in de beslissende sessie de grootste moeite op de superzachte banden en dan is daar ineens het team van Williams. De witte bolides zetten de Mercedes-coureurs flink onder druk. Luis pusht als een dolle en gaat in zijn eerste vliegende ronde te wijd bij het uitkomen van de één-na-laatste bocht. Die ronde wordt hem dus afgenomen. Zijn tweede vliegende ronde duurt welgeteld twee bochten lang, want dan staat de Mercedes met startnummer 44 achterstevoren in de uitloopstrook. Het betekende ironisch genoeg dat Rosberg door de gele vlaggen zijn tijd niet meer kon verbeteren, waardoor Massa de poleposition pakte, voor Bottas in de tweede Williams. Luis reed geen tijd en mocht slechts als negende starten.

De Red Bulls waren voor eigen publiek nergens. Op de vele rechte stukken verloren de door Renault aangedreven bolides simpelweg veel te veel tijd. Ricciardo hield de schade met een knappe vijfde plek achter Alonso nog beperkt, maar Fattle stelde enorm teleur met slechts een dertiende tijd. Volgens Red Bull-bobo Helmut Marko moest de viervoudig wereldkampioen maar beter zijn best doen. Ofwel: hij moest niet steeds in 't zwembad rondhangen, maar als een toegewijde professional elke tiende uit de auto persen die erin zat. Dat Kwjat met de Toro Rosso zelfs nog een stuk sneller was, maakte het er alleen nog maar gênanter op.

Merkwaardige race

De startopstelling beloofde een vurige race. Zouden de Williams' met hun gigantische rechtelijnsnelheid de Mercedes achter zich kunnen houden? Of konden ze slechts tot de pitstops tegenstribbelen? Rosberg heeft Bottas in ieder geval bij de start te pakken, maar doordat hij wat momentum verliest in de eerste bocht, haalt de Fin hem op het rechte stuk zonder problemen weer in. Ondertussen stormt Luis naar voren en aan het eind van de eerste ronde zit hij al in de kofferbak van Rosberg.

Suzie is niet te doorgronden

Vooraan lopen de Williams' aanvankelijk op zevenmijlslaarzen bij de Mercedes vandaan. Minder vergaat het Fattle, die in de tweede ronde zijn zoveelste technische storing krijgt en plotseling stilvalt. Na zijn uitvalbeurten in Australië en Monaco, kon ook in Oostenrijk een DNF achter zijn naam gezet worden.

Of niet? Als het veld een ronde later langs de kruipende Red Bull raast, komt Fattle weer op gang, waarna hij uitgerekend zijn teamgenoot in de weg zit. "For some reason I got drive again." Dat de Red Bull weer een of ander onopgehelderd probleem had, bleek wel uit het feit dat Fattle en Ricciardo hun inhaalknop niet meer mochten gebruiken. Voor Fattle was er geen eer meer te behalen en na nog een botsing met Gutiérrez gaf hij de pijp aan Maarten.

Williams aarzelt en valt terug

De Mercedes slaan hun slag bij de pitstops. Rosberg en Luis stoppen eerder dan de Williams'. Massa stopt een paar ronden later en komt achter Rosberg, maar nog wel voor Luis de baan op. Hij laat de deur in de tweede bocht wijd open staan, waardoor Luis hem alsnog te grazen neemt. Bottas stopt een ronde later en ook hij komt achter Rosberg, maar voor Luis en Massa (!) op de baan. Hij laat zich echter niet de kaas van het brood vreten en blijft tussen de Mercedes rijden.

Het Pérez-treintje

De verrassende leider is op dat moment Pérez, die vanaf de zestiende plek was gestart. Rosberg zit op de staart van de Mexicaan, maar hij komt er niet voorbij. Of was hij druk bezig zijn auto heel te houden? In ieder geval klinken er onheilspellende berichten over de boordradio. De temperaturen van de remmen liepen te hoog op. Zou er weer hetzelfde gebeuren als in Canada? Dat lijkt wel mee te vallen en na een paar langzame ronden heeft Rosberg wel weer genoeg van de achtervleugel van de Force India gezien. Hij zet even aan en steekt voorbij Pérez, waarna Bottas hetzelfde doet. Luis glipt er ook langs, waarna Pérez Massa in zijn spiegels heeft. Het zal toch niet weer... Van een echt gevecht is geen sprake, want Pérez gaat kort daarna naar de pits voor zijn eerste bandenwissel.

Alonso naar de leiding

Rosberg aan kop: zou hij eindelijk bij zijn achtervolgers weg kunnen lopen? Het antwoord is nee, want Rosberg worstelt met zijn auto. Hij lijkt een remprobleem te hebben en schiet in de eerste bocht zelfs even van de baan. Bottas en Luis zitten gelijk weer in zijn kofferbak. Als de tweede serie pitstops in aantocht zijn, voert Rosberg even het tempo op. Luis gaat in de 39e ronde naar de pits. Zijn pitstop is slecht, maar doordat Williams ook nu weer te traag reageert door Bottas nog twee ronden langer op oude banden door te laten rijden, wint hij er wel een plek mee. Na de pitstops van Rosberg en Massa is de leiding in handen van Alonso. De Spanjaard is het hele weekend ijzersterk, want hoewel hij niet voor de overwinning in aanmerking komt, haalt hij het maximale uit de auto. Of zoals iemand opmerkte:

The only laptime I can’t put into context is Alonso’s. It is impressive that he is only 0.526 of pole position, I mean we know that the Ferrari engine sucks yet he beat all the Renault powered and half the Mercedes powered teams. We also know that the F14T isn’t as good as the Mercs and the Bulls in generating downforce so we can’t say that sector 3 suited him. And last but not least he isn’t the best qualifier, what happened then?

Briljante strateeg

Als Alonso zijn laatste stop heeft gemaakt, is hij zesde. Voor hem houdt Pérez voor de tweede keer in de race Massa op. De Braziliaan komt er niet voorbij, maar wordt door zijn team gerustgesteld. "We think Pérez has to stop again." Ja, duh! Pérez moest nog op de superzachte banden rijden. Door zijn late stop valt hij terug tot de achtste plek, nog voor teamgenoot Hülkenberg, die Ricciardo in zijn kofferbak heeft zitten. Pérez maakt ondertussen jacht op Magnussen, die zich in de eerste bocht verremt en zijn plek kwijt is. Ondertussen valt Button door een compleet onnavolgbare strategie voorin weg.

De laatste ronde

Ondertussen komt Alonso nog aan de staart van Massa, die moet uitwijken voor een stilvallende Vergne. Daar blijft het echter bij en in de slotfase stelt Massa zijn vierde plaats veilig. Luis is er alles aan gelegen om Rosberg in de slotfase nog de oren te wassen. Hoewel hij het gat naar Rosberg bijna heeft dichtgereden, komt hij niet binnen de seconde. Geen DRS dus. Pas in de laatste ronde mag hij het inhaalhulpmiddel gebruiken en prompt verremt Rosberg zich in de derde bocht. Daar blijft het echter bij en dus wint Rosberg de uitputtende Oostenrijkse Grand Prix. Luis werd tweede, voor Bottas en Massa, die ongetwijfeld had gehoopt zijn teammaat in de race voor te kunnen blijven. Alonso werd vijfde, voor Pérez, Magnussen en Ricciardo, die Hülkenberg in de laatste ronde nog de oren waste. Het laatste puntje is voor Räikkönen.

Hoezo thuisvoordeel?

Uiteindelijk zouden slechts drie wagens de finish niet halen. Ironisch genoeg waren dat drie Red Bulls: naast Fattle zagen de Italiaanse Red Bulls van Kwjat en Vergne het zwart-wit geblokt niet. Kwjat reed een prima race totdat zijn rechter achterwielophanging brak en hij uit de Pirelli-bocht vloog. Vergnes bolide braakte tegen het eind van de race zijn remmen uit. Voor de rest gebeurde er niet zo veel. De bandenslijtage stelde weinig voor en de meeste pitstops leken te worden gemaakt omdat de banden fysiek helemaal versleten waren, maar niet omdat ze amper grip meer gaven.

In ieder geval was de race een worsteling voor Mercedes, hoewel ze toch mooi op vijandig terrein het maximale resultaat boekten. Maar toch: de betrouwbaarheidsproblemen blijven de kop opsteken en dat moet toch maar een keer afgelopen zijn, voordat het echt veel punten kost.

Wat nou "poule des doods"?

Na de wuppies, welpies en beesies had de Oranjekoorts bij het huidige WK Voetbal nog geen epidemische proporties aangenomen; slechts een of ander juichpak vond gretig aftrek. En waarom zou het ook? Na de afgang op het EK van twee jaar geleden waren de verwachtingen laaggespannen. En in een poule met wereldkampioen Spanje en lastige klanten als Chili en Australië leek het bereiken van de achtste finales al een welhaast onmogelijke opgave.

Hoe anders is de stemming nu het toernooi een week aan de gang is. Spanje blijkt er geen pepernoot van te bakken en voor hen dreigt een afgang van dezelfde epische proporties als die van Nederland op dat beruchte EK in Oekraïne. Na twee wedstrijden heeft Nederland zich al voor de knock-outfase geplaatst en dat is iets waar wij kaaskoppen heel trots op mogen zijn. De revanche voor 2010 is al genomen, nu op naar de finale! Maar dan moet het geen herhaling van 2008 worden. Eerst maar een verslagje van de eerste wedstrijden:

Spanje: één zwaluw maakt nog geen zomer

Aanvankelijk leek het er nog niet op dat Nederland af zou rekenen met het trauma van vier jaar geleden. De manier waarop het gouden trio en De Jong de notoire gelekaartengever Rizzoli in de openingsfase uittestten, deed angstig veel denken aan hoe Nederland in de finale in Zuid-Afrika voor de dag kwam. De Spanjaarden liepen blokjes om de Nederlanders heen en al snel hadden ze de achillespees van het in de blauwe tenues gehulde elftal ontdekt. Toch was Nederland niet kansloos: een slap inschietende Schneijder was dicht bij de 1-0. Dat leek een dure misser te worden toen halverwege de eerste helft het onheil echt losbarstte: De Koesman kreeg geel en vrijwel direct daarna versierde Djego Costa een strafschop met een onvervalste schwalbe. Xabi de Duitser Alonso benutte het buitenkansje.

In de knoop

Het achteruit combinerende Nederland raakt na de treffer met zichzelf in de knoop. Meestal is Cillessen het eindstation van zo’n combinatie, waarna hij de bal blind naar voren poeiert, vaak recht in de voeten van een Spanjaard, of scheef over de zijlijn. Daarnaast klapte de Spaanse buitenspelval keer op keer dicht en werd het nog bijna 2-0. De misser van David Sielva bleek een kostbare, want vlak voor rust kopt Van Persie op aangeven van Blind een fantastische manier de 1-1 binnen.

Afgedroogd

In het begin van de tweede helft regent het dat het giet en dan is Oranje in zijn element. Als de bui is overgewaaid, regent het doelpunten. Robben zet Oranje kort in de tweede helft op voorsprong en dan gaat het hard. De benzine is op bij de wereldkampioen en hun doelgebied lijkt wel een schiettent. Het houdt maar niet op. 3-1 door De Vrij die een vrije trap in het doel frommelt. 4-1 door Van Persie die er als de kippen bij is om een flater van Caziejas af te straffen. 5-1 door Robben die voor de tweede keer de keeper en twee verdedigers de baas is. In de slotfase mag het op apegapen liggende Spanje blij zijn dat het niet ook nog 6-1 wordt.

Oranje maakt verwachtingen waar die er niet zijn

Zodoende boekte Oranje een sensationele en totaal onverwachte overwinning op de wereldkampioen. Geen hond had serieus rekening gehouden met een overwinning van het kleurrijke elftal, zeker met het desastreus verlopen EK van twee jaar geleden in het achterhoofd. Of om te spreken met de woorden van de heer Snoeks: “Het elftal heeft verwachtingen waargemaakt die er niet waren.”

Ultieme revanche

Lowie was ook in zijn nopjes. De winnaar heeft altijd gelijk en dus kon hij weer mooi laten zien hoe slim hij wel niet was en hoe dom de rest was. Hij beweerde dat hij na 22 jaar in het vak eindelijk had ingezien dat je niet altijd aanvallend voetbal kunt spelen, een opmerking die zijn zeven maanden oudere collega Del Bosque mooi in zijn zak kon steken.

Spanje en Australië: een wereld van verschil

Dat er in vijf dagen veel kan veranderen, bleek in de wedstrijd tegen Australië wel. Het kanariegele team uit Upside-Down was in het zuiden van Brazilië heer en meester. Of althans, in de openingsfase van de eerste helft was dat zo. Nederland speelde slap en had veel overtredingen nodig om op de been te blijven. Het verdedigende 5-3-2-systeem kwam tegen de behoudender opererende kangoeroes totaal niet uit de verf. Nederland kwam amper van zijn eigen helft af. En dan was daar ineens de 1-0. Robben sneed op topsnelheid door de Australische verdediging en schoot beheerst langs de keeper. Australië had echter direct een antwoord klaar: vanaf de aftrap knalde Kehil de gelijkmaker erin. Het slapende Nederland was weer terug bij af.

Opschudding

Ook na het merkwaardige doelpuntenintermezzo blijft Australië de betere ploeg. Nederland komt er voetballend nauwelijks aan te pas: het lukt vaak nog wel om Cillessen aan te spelen, maar heel veel verder dan dat komt Nederland niet: zodra ze een beetje naar voren spelen, winnen de Australiërs de kopduels, als ze tenminste geen duw krijgen. Opmerkelijk genoeg krijgt Kehil, de maker van de 1-1, vlak voor rust de eerste gele kaart van de wedstrijd. En wat voor een! Hij bezorgt boksbal Martins-Indy een hersenschudding door hem met grof geweld onderuit te beuken. Lowie bracht daarom meteen Depaay in het veld en veranderde daarmee ook maar van systeem.

Gevloek

Oranje maakt na de theepauze niet meteen meer indruk dan in de eerste 45 minuten: vanaf de aftrap komt Australië al bijna op voorsprong. Toch krijgt Oranje ook kansen: Schneijder komt in de buurt van het Australische doel en dat is al heel wat: de Utrechtse ukkepuk had dusdanig ruzie met de bal dat als hij zijn voeten had laten spreken, er waarschijnlijk een hele scheldkanonnade uit was gekomen.

Verkeerde hoek

De scheidsrechter was ook niet echt op dreef. Deelde een gele kaart uit aan Van Persie in een onschuldig duel en gaf daarna een strafschop aan Australië vanwege aangeschoten hands van Jan Matig. Cillessen dook ditmaal de verkeerde hoek in: 2-1 voor Australië door Jedinak. Toch kreeg Oranje vanaf dat moment meer grip op de wedstrijd. Australië dook de hoek in waar de klappen vielen en kort na de 2-1 scoorde Van Persie de gelijkmaker.

Tandvlees

Angstgegner Australië schakelde een tandje bij en wist Oranje bijna weer pijn te doen. Cillessen keert een schot met kunst- en vliegwerk en in de daaropvolgende tegenaanval haalt Depaay verwoestend uit: 3-2! Wim ‘Lex en Maxima ogen heel wat gelukkiger dan afgelopen zondag tijdens het WK Hockey in eigen land, toen Australië met 1-6 (!) te sterk was. Die kant gaat het nu niet op, maar toch is de wedstrijd allesbehalve een gelopen koers: het blijft een flipperkast. Hoewel Oranje langzaam wat meer in zijn comfortzone komt, trekt de Australische zuidwesterstorm aan. Gelukkig is De Jong de rots in de branding, waardoor Oranje, ook enigszins geholpen door het besluiteloze spel van de gebuidelde kanaries, de 3-2-voorsprong over het laatste fluitsignaal tilt. Een draak van een wedstrijd, maar wat geeft het. Oranje heeft zes punten uit twee duels en kan al van de achtste finales gaan dromen, waarin Brazilië waarschijnlijk de tegenstander zal zijn. Als dat maar goed gaat.

Frankrijk

De afgelopen weken smaakte ik het genoegen om twee keer naar Frankrijk te mogen afreizen. Drie weken terug was ik met iemand wiens naam ik niet zal onthullen een weekendje naar Parijs. Ik zal mijn reisgenoot in dit verhaal aanduiden met professor Viltstift, of gewoon de professor.

Vrijdag

Het avontuur begon op een vrijdagochtend. We hadden afgesproken op Utrecht Centraal en al direct kwam er een kink in de kabel: vanaf mijn station werd omgeroepen dat de trein naar Utrecht helemaal niet zou rijden, dus moest ik de trein naar Amersfoort pakken en dan op het grote station van Hilversum op de volgende trein naar Utrecht wachten. Het zou me zeker een kwartier gaan kosten en ik was er helemaal niet blij mee. Ik sms’te maar dat ik later zou komen. Vervolgens kwam de trein naar Utrecht er gewoon aan en was alle paniek voor niets geweest. Ik snapte geen jota van wat de NS allemaal aan het doen was.

Op het station kwamen we elkaar weer tegen, waarna we nog wat spullen voor de lange busreis haalden. De professor nam een heleboel lekkernijen mee voor het thuisfront en zwaarbeladen stapte hij de bus in. De buschauffeur, van wie ik de nationaliteit niet kon herhalen omdat hij amper een woord sprak, was lekker op dreef. Luid toeterend manoeuvreerde hij zijn logge bus door het drukke stadsverkeer, alsof het een Renault Clio was. Dat er geen ongelukken gebeurden, was wel het grootste wonder van de reis.

Ondanks de halsbrekende momenten waren we door de files een uur achter op schema geraakt. Om half negen kwamen we eindelijk aan, waarna we ons hotel maar probeerden te vinden. Daar konden we onze spullen droppen, waarna we een hapje gingen eten. Uiteindelijk lieten we ons naar binnen lullen door een of andere vage mafkees in een ledig restaurant. Onder het toeziend oog van de restauranteigenaar en een andere pipo zat ik maar m’n spaghetti naar binnen te slurpen. Restaurants zonder klandizie roepen altijd wantrouwen op. Het deed me denken aan mijn veldwerk in Oostenrijk, toen we met een hele groep op zoek waren naar een goed restaurant en daarbij een arme Griek in de kou lieten staan:

“Uiteindelijk kwamen we twee restaurants tegen: een restaurant dat uitpuilde van de mensen en een Griek, waar gek genoeg niemand zat. De Griek was heel blij met potentiële klanten en hij liet ons enthousiast de menukaart zien. Wij waren nog niet zo zeker. Een aantal van ons wilde niet naar de Griek, dus liepen we weer verder, om uiteindelijk bij het restaurant ernaast uit te komen.”

Na de niet al te succesvolle maaltijd gingen we de Eiffeltoren, toch de trots van de stad, bekijken. Gesteund door een paar reisgidsen wisten we de in 1889 voltooide stalen constructie te bereiken.

De Parijse metro: een rammelkast uit het jaar nul.

De Eiffeltoren was mooi verlicht en erg toegankelijk. Om middernacht ging het ding helemaal knipperen en gek doen. 

De Eiffeltoren met zwaailicht.

Onder de Eiffeltoren.

De Eiffeltoren naast een lantaarnpaal.

We zochten maar even een terrasje op om even wat te drinken. De professor was helemaal uit zijn hum toen hij de rekening kreeg. Hij vond vier euro voor een cola echt niet kunnen en weigerde fooi te geven. Ik probeerde hem tevergeefs tot rust te manen met een warrig verhaal over grondprijzen, maar dat had weinig effect.

Zaterdag

Op de zaterdag sliepen we lekker uit, waarna de professor me een college plantenkunde gaf. We gingen naar het Plantenmuseum en het National Natural History Museum, twee musea die op een steenworp afstand van ons hotel stonden.

Wel mooi, al die opgezette dieren, maar de samenhang ontbrak een beetje.

We hadden het al gauw weer gezien en dus gingen we naar de volgende attractie: het Palais de la Decouverte. Zoals bij alle musea kreeg de professor korting. Ter compensatie gingen we voor drie euri extra een film over planeten bijwonen. Ik moest meteen aan het Planetarium in Artis denken, waar ik als klein door planeten gefascineerd jochie een voorstelling van enkele prominente Sesamstraat-figuren kreeg te zien die in hun lelijke eend de ruimte onveilig maakten. Na afloop mokte ik dat je met een auto helemaal niet van planeet naar planeet kan reizen, en al zou je dat wel kunnen, dan zou het alsnog krankzinnig lang duren. Domme volwassenen! In Frankrijk pakten ze het heel anders aan. Ik kon slechts de woorden van een hit uit 2000 van een bekende Britse rockband verstaan, want daarna ging het over in het Frans. Een sterrenhemel werd aan de binnenkant van de koepel geprojecteerd, waarna een of andere maffe Fransoos een heel verhaal over de sterren en sterrenbeelden ging geven. Ik dommelde langzaam weg.

Het vervolg maakte echter veel goed. In het interactieve museum waren de vele verschillende wetenschappelijke disciplines waren goed vertegenwoordigd. Zelf kon ik met mijn tengels maar niet afblijven van een met zand gevulde slinger die zogenaamde Lissajous-figuren uittekende. Fascinerend ding. 

Lekker interactief bezig in het Nint/New Metropolis/Nemo van Parijs.

Professor Viltstift vond het aardwetenschappelijke echter interessanter, dus stond ik ook vaak bij het gedeelte van geologie en aardbevingen te kijken. Het schema was echter krap en dus gingen we door naar het volgende doel: de Mont Martre.

Voor het zover was, gingen we eerst nog even eten. Deze mafkees had gelukkig nog wel wat klandizie, maar van de rauwe homp vlees en het primitieve toiletgebouwtje werd ik niet vrolijk. De professor werd niet bepaald vrolijk van de rekening toen hij ontdekte dat er zes euro in rekening was gebracht voor een colaatje.

Vervolgens klommen we de Mont Martre op. Aan de top ervan stond de Cœur Sacré, een kerk die de professor graag wilde zien. Ik genoot maar van het uitzicht op de stad, hoewel ik me niet erg op gemak voelde in die pislucht en door die vage typetjes die op me af kwamen.

Uitzicht op Parijs.

Idem, met langzaam invallende duisternis.

We daalden weer af richting de Arc de Triomphe. Ondertussen nam de professor nog een ijsje, waarna we langzaam naar beneden liepen.

Het park was afgesloten en deze man kwam vast te zitten in de muur.

Even later waren we dan eindelijk bij de triomfboog en triomfantelijk haalde ik mijn fototoestel tevoorschijn.

Arc de Triomphe by nite.

Een close-up.

Wat een kutfoto.

Op de terugweg naar het hotel liepen we dit ook nog tegen het lijf:

Zo'n Le Mans-auto.

De Taureau Rouge, zo te zien de auto waarmee Jaime Alguersuari en Sebastien Buemi in 2011 wat zevende en achtste plaatsen scoorden.

Zondag

Op de slotdag gingen we nog een kerkdienst bijwonen. Ach ja, voor wat hoort wat, maar wat al die mensen toch naar zo’n kerk trekt, zal voor mij altijd een raadsel blijven. Al die belerende versjes verkondigen dezelfde boodschap en allemaal bezitten ze eenzelfde vermoeiende melodie met totaal niet lopende zinnen. Saai!

Gelukkig gingen we daarna eten in een tent die de professor nog van een eerder bezoek kende. Vervolgens kwam het klapstuk van de reis: een bezoek aan het grootste museum ter wereld, het Louvre. De professor verkondigde optimistisch dat alle musea in Frankrijk op zondag gratis toegankelijk waren. Druk was het zeker en we stonden ook een hele tijd in de brandende zon voor de ingang. We konden gratis naar beneden, maar daar bleek dat we alsnog entreegeld moesten betalen. Bij het afgeven van de bagage legde een medewerker uit dat de musea alleen op de eerste zondag van de maand gratis waren.

Anyway, we hadden nog een heleboel te ontdekken in het museum. In de paar uur die we nog ter beschikking hadden, bekeken we vooral de “meesterwerken” van de Hollandse en Vlaamse schilders. Ondertussen kon ik amper meer op m’n poten staan van het vele lopen. Op de terugweg naar het hotel liepen we ook nog even langs de Notre Dame.

De Notre Dame. De klokkenluider heb ik gelukkig niet gezien.

De professor ging gauw zijn trein halen. De mijne vertrok twee uur later, dus had ik nog alle tijd om wat te gaan eten en de route naar het station te vinden. De terugweg met de Thalys verliep heel wat sneller dan de heenweg met de bus. Uiteindelijk kwam ik nog voor middernacht thuis aan, waar een boender met smart op me zat te wachten.

Toulouse

Afgelopen week woonde ik mijn eerste conferentie bij. In Toulouse had de International Transport-Economics Assosiation (ITEA) zijn jaarlijkse conferentie georganiseerd, samen met het Snoring TIGER Forum en mijn begeleider leek het een goed idee als ik erheen zou gaan. Het idee is als volgt: breng een groot aantal bekende en minder bekende transporteconomen bij elkaar en laat ze naar elkaars presentaties luisteren. Mijn ervaring is dat er niet heel veel uitkomt, terwijl je wel de hele tijd in de stress zit vanwege die presentatie die je zelf moet geven.

De organisatie was wel top, je werd er echt als een vorst behandeld. Wel waren er de nodige minpuntjes. Zo waren de avondmaaltijden wel erg laat ingepland en werden ze voorafgegaan door museumbezoeken en langdradige leuterverhalen. Daarnaast kreeg iedereen een lelijke tas met een stroeve rits cadeau, waarin allerlei propagandamateriaal zat, maar geen programmaboekje.

In ieder geval kon ik mijn draai nooit echt vinden op de conferentie. Gelukkig hielpen de bemoedigende woorden van Jean Loulou me wel een beetje over het dooie punt. Ik was blij dat de presentatie uiteindelijk best goed ging, dat ik het stadje Carcassonne heb gezien en dat ik weer heelhuids in Nederland ben aangekomen. Wel weet ik dat ik het een volgende keer heel anders (minder braaf) ga aanpakken en dat is misschien wel de belangrijkste les die ik deze week heb geleerd.